บทที่ 25 5/4

เป็นความใกล้ชิดที่คิดถึงเกินอธิบาย

ยามได้ใกล้ หฤหรรษ์เสียจนลืมตัว

ยามได้ชิด รัญจวนเสียจนหลงลืมทุกสิ่งอย่าง

“เมษ...เมษ...เมษ!”

ร่างบอบบางเกร็งตัวก่อนจะค่อย ๆ อ่อนเหลวอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ยอดพธูหอบหายใจ มือยังสอดกอดกุมอยู่ในกลุ่มผมของเขา ร่างกายยังผสานสนิทแน่นและเธอรู้สึกเหมือนเพิ่งพ้นจากความต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ