บทที่ 13 3/2

น้ำหนึ่งเริ่มจะยิ้มเรี่ย ๆ อยากบอกพระนายว่าอย่าแถต่อเลย พอเถอะ พ้อ... พักก๊อน-น-น-น!

สายตาของลูกสาวเจ้าของบ้านที่มองมาเหมือนอ้อนวอนให้หยุด ไม่ได้ทำให้พระนายทำตามสักนิด เขามองเธอและส่งยิ้มให้น้อย ๆ ต่อเมื่อเริ่มเปิดปากจึงหันกลับไปมองสบตากับผู้ใหญ่ทั้งสอง

“ที่บอกว่าจำไม่ได้ เพราะผมเองก็ตอบไม่ได้จริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ