บทที่ 15 3/4

คราวนี้เงียบกันไปทั้งสองฝ่าย และยอดพธูก็ก้มมองมือตัวเองอยู่แบบนั้น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองปรเมศวร์ที่ตอนนี้จ้องเธอเขม็ง เขากัดกรามจนเห็นเส้นเอ็นเป็นสันนูน มือกำแก้วเหล้าเกร็งแน่น แค่เพียงเพราะคำที่เธอเอ่ยออกมา

เด็กที่น่าสงสาร...

มีแผลบางแผลที่ถึงเวลาจะผ่านไปสักเท่าไหร่เราก็ไม่กล้าจะไปแตะมัน

มีแผลบาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ