บทที่ 26 5/5

เงียบกริบ ชายหนุ่มวิ่งจนเกือบล้มไปยังห้องนอนแขกที่อยู่อีกฝั่ง เปิดประตูผางเข้าไปและพบว่าว่างเปล่า หยุดคิดอีกทีก็วิ่งตึงตังขึ้นไปชั้นบน เอื้อมมือจะเคาะแต่ก็ชะงักเพราะประตูปิดสนิท เขาสะบัดหน้าไล่ความมึน หายใจเข้าและออก บอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ คนโกรธกันไม่มองหน้ามาสิบกว่าปี มันคงไม่สปาร์กอะไรกันไวแบบนั้น ...