บทที่ 57 12/1

“แหวนหล่นค่ะ”

ร่างเล็กดันคนตัวโตออกห่าง เขายังโอบเอวเธอไว้และช่วยกันมองหา โชคดีที่กระเด็นไปไม่ไกล พระนายยิ้มแห้งเมื่อเก็บขึ้นมาและสวมลงบนนิ้วของเธออีกครั้ง

นั่นแหละน้ำหนึ่งถึงสังเกตว่าเคยเห็น

“อืม”

“ครับ” คนที่ยังคล้องมือสองข้างกับเอวเธอมองตาม “มีอะไรหรือเปล่า”

“น้ำว่าน้ำเคยเห็นค่ะ เอ... เอ๊ะ ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ