บทที่ 158

หัวใจของอาเรียนาเต้นรัว นี่แหละโอกาสของเธอ

เธอส่ายหน้า แสร้งทำสีหน้ากังวล "ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันคงเรียกรถไม่ได้แน่ๆ เลยค่ะ"

แววตาของเธอสื่อถึงความจนปัญญาและความหวังออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

เฟรเดอริกเงยหน้าขึ้นมองเธอ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยในที่สุด "รอเดี๋ยว"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสาย อาเรียนาถึ...