บทที่ 162

ขณะที่ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง ใบหน้าของอาริอานน่าก็ซีดเผือด ความอับอายฉายชัดอยู่บนใบหน้า

เย็นวันนั้น เฟรเดอริกมาถึงคฤหาสน์สจวร์ตตรงเวลาเป๊ะ โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสเรียงราย เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตสูทส่งให้พนักงานที่รอรับอยู่ ปลดกระดุมปลายแขนเสื้อ แล้วทรุดตัวลงนั่งทางขวามือของหัวโต๊ะ ทุกท่วงท่าแผ่ซ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ