บทที่ 209

เดซี่ไม่สามารถทนนั่งอยู่ตรงนั้นได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว เธอผุดลุกขึ้นยืนอย่างพรวดพราด ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงแหลมบาดหู

"ฉันมีธุระต้องไปจัดการ—ขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบเธอก็แทบจะวิ่งหนีออกจากห้องน้ำชา และวินาทีที่เธอก้าวพ้นเขตห้องส่วนตัวนั้น เสียงหัวเราะที่พยายามกลั้นไว้ก็ดังระงมขึ้นตามห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ