บทที่ 215

เดซี่ขว้างโทรศัพท์มือถือลงบนพรมหนานุ่มจนเกิดเสียงดังตุบ

แฮตตี้ยืนอยู่ห่างออกไป ก้มหน้านิ่งสงบเสงี่ยมเจียมตัว ราวกับว่าเธอไม่เห็นและไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ เดซี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก

"คุณปู่คะ... หนูอยู่ที่นี่สบายดีค่ะ เฟรด... เขาดีกับหนูมากเลย เขากลัวว่าหนูจะอยู่ไม่สบาย ...