บทที่ 236

เฟรเดอริกพยายามเลียนแบบท่าทางตบหลังเบาๆ อย่างที่เขาเห็นเบียทริซทำ แต่เขากลับงุ่มง่ามเสียจนแทบจะยกแขนไม่ขึ้น

ในที่สุดความอดทนของเรย์ก็หมดลง อารมณ์ที่ก่อตัวขึ้นปะทุออกมาเป็นเสียงร้องไห้จ้าที่ทำลายความเงียบสงบของผืนป่า

เฟรเดอริกยืนอุ้มเด็กทารกที่กำลังแผดเสียงร้อง ตื่นตระหนกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต—ย...