บทที่ 50

ภายในรถเงียบงันราวกับป่าช้า

เลียมลดการมีตัวตนของตนเองลงเสียจนแทบเหมือนไร้เงา ลมหายใจเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน

เฟรเดอริกจ้องมองใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความโกรธของเธอแล้วชะงักไป นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาด้วยถ้อยคำประชดประชันเจ็บแสบถึงเพียงนี้—และเขากลับไม่มีคำโต้ตอบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาหัวเราะต่ำ ๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ