บทที่ 120

มาร์โลว์ก้มหน้าลงต่ำ กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

ทว่าหยาดน้ำตาเม็ดโตก็ยังคงร่วงหล่นลงมาจากหางตาอย่างไม่เชื่อฟัง หยดกระทบลงบนพื้นอันเย็นเยียบ

เธอนึกถึงน้องสาวของตัวเอง

เธอจำได้ว่าเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาคนนั้น ในคืนที่ฝนตกเช่นนี้ ถูกทรมานจนตายโดยสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

หากเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ