บทที่ 20 ผมขอโทษในความรุนแรงมากไปนิดกับคุณ

เมษาดึงผ้าห่มที่ตัวเองคลุมกายไว้ เคลย์ตันนั่งทับอีกส่วนอยู่ เธอต้องเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? สายตาของเมษามองเคลย์ตันสื่อเป็นแบบนั้น เพราะเขาไม่ยอมขยับให้ผ้าห่มเป็นอิสระ

เคลย์ตันยิ้มอย่างเข้าใจ เขาเลิกคิ้วก่อนและลุกจากเตียงเดินไปยังตู้เสื้อผ้าที่กินผนังห้องนอนหนึ่งด้าน เขาหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่สีเทาออกมา...