บทที่ 4 ความสำคัญแค่งาน

งาน... อะไรว๊ะ!!! ฉันเป็นงานของเธอเหรอมดแดง เค-วอลลิส ขาดการควบคุมอารมณ์อย่างไร้เหตุผลอย่างง่ายดายในที่สุด เมื่อของเก่าที่ยังไม่ได้จัดการกลับได้เพิ่มของใหม่มาอีก ภาษาไทยเป็นภาษาแม่ แม่เขาเป็นคนไทย ทำไมเขาจะไม่รู้ภาษาแม่ของตัวเอง แค่เขาไม่ถนัดที่จะใช้ก็เท่านั้น ไม่ถนัดที่จะใช้ ไม่ได้หมายความว่าจะพูดและฟังไม่ออก

มดแดง ชำเลืองมอง งาน ของเธอ เพราะเขาดูแปลกไป แต่เธอกลับคิดไปว่า โทรศัพท์ที่โทร.เข้ามา คงเป็นเรื่องไม่ดีนัก จึงทำให้ เค-วอลลิส ดูหงุดหงิด มดแดงจึงเลือกที่จะเงียบ ทำตัวแบบไม่สนใจอาการแปลกๆของ เค-วอลลิส

เค-วอลลิส เริ่มจะหงุดหงิดเท่าทวีมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกวินาทีที่ผ่านไป และยิ่งมากขึ้นจนเส้นเลือดตรงขมับโป่งพอง เมื่อมดแดงเปิดขวดน้ำส้มที่ได้รับมาจากเด็กหนุ่มคนนั้น เธอดื่มมันอย่างมีความสุข

ควับ!!!!

! มดแดงตกใจ เมื่อขวดน้ำส้มในมือที่เธอกำลังดื่มอยู่ ล่วงตกพื้นไปด้วยน้ำมือของคนที่เธอบอกบาสไปว่า ‘งาน’

“คุณเค เหนื่อยเหรอคะ?” มดแดงถามกลับโดยทันที สีหน้าและแววตาบ่งบอกให้เห็นว่าเธอเป็นกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกค้าคนสำคัญ

เค-วอลลิส แน่นิ่งไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจไม่เข้าใจ ผู้หญิงคนนี้ มดแดง เธอซื่อหรือว่าเล่ห์เหลี่ยมขั้นเทพ เพราะ เค-วอลลิส มั่นใจว่าตัวเองแสดงให้มดแดงเห็นว่าเขาตั้งใจปัดขวดน้ำส้มนั้น ซึ่ง เค-วอลลิส เองพึ่งจะมารู้สึกตัวว่า ตัวเองทำเกินกว่าเหตุไปมาก เมื่อเขากำลังจะขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น คำพูดกลับถูกกลืนลงคอไป เมื่อมาเจอคำถามนี้จากมดแดง

“แวะกินอะไรแถวๆนี้ ก่อนกลับแล้วกัน” คำตอบที่ไม่ตรงคำถาม แต่ก็ทำให้คนถามเข้าใจได้ว่า โมโหหิว!

มดแดงพาคุณเค เดินเลือกร้านที่เขาคิดว่าอยากกินหรือกินได้ เพราะมดแดงเองก็ไม่อาจรู้ได้ว่าคุณเค สามารถทานอะไรได้บ้าง แต่เธอแค่หวังเพียงว่า เขาคงไม่ให้เธอต้องเสี่ยงตายชิมอาหารมื้อนี้ของเขาก่อนทุกคำ

เมนูกระเพาะปลา ถูกเลือกเป็นมื้อเย็นโดยคุณเคในที่สุด มดแดงสั่งกระเพาะปลาโดยเป็นชามพิเศษหนึ่งชามสำหรับคุณเค ด้วยความเอาใจใส่ต่อสิ่งเล็กๆน้อยๆนั้น ทำให้เค-วอลลิส อดยิ้มเล็กๆออกมาไม่ได้ เธอคงกลัวว่าเขาจะกินไม่อิ่ม

! มดแดง เบิกตากว้างขึ้น เมื่อกระเพาะปลาถูกนำมาเสิร์ฟ และชามที่ใหญ่กว่ากำลังถูกถ่ายเทไข่นกกระทามาใส่ชามของเธอ ลูกแล้วลูกเล่า จนในชามใหญ่ไม่มีเหลือแม้แต่ฟองเดียว

“ฉันไม่ชอบกินไข่ต้ม ทุกประเภท” เหตุผลที่ดังออกมาจากปากของคนที่เลือกเมนูกระเพาะปลา มดแดงแค่ยิ้มเล็กๆพร้อมกับพยักหน้า เฮ้ยยยย! ภาพของเมนูกระเพาะปลา ก็แผ่นไม่เล็กเลย มองไปก็เห็นแล้วว่า มันมีไข่ต้ม

“งั้น คุณเค แบ่งกระเพาะปลากับเนื้อไก่จากมดแดงไปบ้างนะคะ” เค-วอลลิส ยิ้มออกมา เมื่อมดแดงกำลังตักเนื้อไก่และกระเพาะปลาในชามของเธอมาให้เขา การตักอาหารให้กันแบบนี้ คนไม่สนิทกันคงไม่ทำให้กัน จากสายตาคนนอกที่รวมถึงคนที่รายล้อมพวกเขาอยู่ การปฎิบัติต่อกันในที่สาธารณะแบบนี้ ทำให้สาวๆใกล้ๆบริเวณต่างแสดงใบหน้าเสียดาย เค-วอลลิส อย่างชัดเจน

มดแดงเริ่มก้มหน้ากินกระเพาะของตนได้สักที และเธอไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกถึงการถูกมอง แต่เธอคิดว่าพวกเธอคงมองคุณเค เหมือนที่ผ่านมา ขณะที่นั่งกินไปไม่สนใจคนตรงข้าม แต่ในความคิดของเธอตอนนี้เกี่ยวกับคนตรงข้าม เมื่อคำพูดของ บาสย้อนกลับเข้ามาสู่ความทรงจำอีกครั้ง

“หน้าตาเขาคุ้นๆ ว๊ะ”

“คุ้นในทางไหน ดีหรือไม่ดี” มดแดงสนใจใคร่รู้มาทันที เพราะเธอเองก็เคยแอบคิดว่า คุณเค หน้าตาคุ้นๆเหมือนกัน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเช่นกัน แต่จากคำพูดของบาสแล้วมดแดงเดาได้ไม่ยากว่า บาสเองก็นึกไม่ออกเหมือนกับเธอ

“ต้องไม่แย่สิว๊ะ ไม่งั้นเขาจะมาพักอย่างเปิดเผยที่โฮมสเตย์ของแกเหรอ”

“ก็จริง และอีกอย่างอย่างเขาขายรูปร่างและหน้าตาได้สบาย....” ประโยคนี้ของมดแดง ทำให้บาสและมดแดงหันมาสบตากัน เหมือนว่าจะได้ไกด์กระตุ้นความทรงจำ

“มดแดง แกคิดเหมือนอย่างที่ฉันคิดมั้ยว๊ะ” บาสที่แอบหันไปมอง เค-วอลลิส คุยโทรศัพท์อยู่ตอนนั้น ทั้งสองพิจารณากันอีกครั้ง แม้เขาจะสวมแว่นตาแต่ถ้าพิจารณาให้ดีๆ ก็ชัดเลย มดแดงไม่ได้หันไปมอง เค-วอลลิส เหมือนบาส เพราะเธอจดจำใบหน้าเขาได้อยู่แล้ว ก็อยู่ด้วยกันมาเกือบทั้งวันแล้ว มดแดงพยักหน้าตอบรับบาส แต่ทั้งสองเลือกที่จะเก็บอาการและเงียบไว้ ในเมื่อเจ้าตัวไม่ต้องการเปิดตัว หน้าที่ของเธอก็ต้องทำเหมือนไม่รู้จักเขาในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ของฮอลลีวูด

“เดี๋ยวเราเดินอีกรอบนะ ไปแถวๆร้านขายของพื้นเมือง อยากได้เป็นของฝาก” มดแดงพยักหน้า และเดินกลับเข้าสู่เส้นทางการจับจ่าย การซื้อของเป็นไปอย่างราบรื่น พ่อค้าแม่ค้าในถนนคนเดินท่าแพทุกร้านที่มดแดงพาคุณเคเข้าไปดูสินค้า ต่างก็น่ารักน่าอย่างน่าชื่นชม เพราะพวกเขาไม่ทำให้เชียงใหม่และประเทศไทยเสียชื่อเสียง ในเรื่องโก่งราคากับนักท่องเที่ยว จึงทำให้สองมือของมดแดงและคุณเคหิ้วถุงของฝากมากมาย

ทั้งสองพยักหน้าตัดสินใจกลับ แต่เมื่อตั้งใจเดินกลับไปยังรถ จู่ๆ เค-วอลลิส ก็หยุดเดิน เขาหันมาทางมดแดง ดึงถุงในมือมดแดงเอามาถือเอง

“หิวน้ำ” เค-วอลลิสพูดสั้นๆ และสายตาเหลือบไปมองร้านน้ำปั่น

“อ๋อ...รอแป็บหนึ่งนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน” เค-วอลลิส ห้ามไว้ เมื่อมดแดงกำลังจะเดินไปร้านน้ำ

“ค่ะ”

“เอาเงินไปด้วย” มดแดงเข้าใจและพยักหน้า แต่เธอกลับได้เพียงสายตาที่จ้องกลับมา “...มือไม่ว่าง กระเป๋าเงินอยู่ในกระเป๋ากางเกง” มดแดงอ้าปากเล็กๆค้าง