บทที่ 14 บทที่ 13 – ที่ระบายอารมณ์

ธันวานั่งนิ่งบนโซฟายาวท่ามกลางความมืด มีแค่แสงจันทร์สลัวลอดเข้ามา เขานิ่งเหมือนรูปปั้น เหลือแค่ลมหายใจหนักๆ สม่ำเสมอ

พิมเดินเข้ามาหยุดยืนข้างหลังเขาเงียบๆ ไม่กล้าทัก เธอกดไหล่เขาเบาๆ หวังให้ผ่อนคลาย แต่ร่างกายเขากลับเกร็งแน่นจนรู้สึกได้

ธันวาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากแรงจนพิมเสียหลักล้มลงมานั่งบนตักเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ