บทที่ 42 โดนจนได้....

ขากลับหล่อนค่อยๆ เดินลากขา ตอนนี้เริ่มรู้สึกขอบคุณขาเป๋ๆ ของยายแม็กกี้ขึ้นมาละ ที่เป็นข้ออ้างทำให้หล่อนเดินช้าๆ ได้ สายตาสอดส่ายหาแคมเมอรอน...ไหนขอดูหน่อยซิ กระซิบกระซาบกระแซะซุกซบกันไปถึงไหนแล้ว... ไปไหนแล้วล่ะ...อืม...ยายนั่นก็หายไปด้วย...หนอย หายไปด้วยกันหรือนี่...แคมเมอรอน โฮมส์...โอ๊ะ...ปึ๊ก*!....