บทที่ 72 รักนะเด็กดื้อ...

เท่านั้นเองแคมเมอรอนก็พอจะเดาเรื่องได้ว่า อะไรก็ตามที่แม่แอลนี่คร่ำครวญพร่ำเพ้ออยู่ มันมีสาเหตุมาจากเจ้าตัวแสบที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลังไม่ยอมสบตาเขานั่นล่ะ

“เล่ามา”

เขาสั่งสั้นๆ หลังจากดึงหล่อนขึ้นไปนั่งเบาะหลังที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาขนมและดอกไม้ เจ้าตัวเล็กทำปากจู๋เหมือนอย่างที่ชอบทำ

“ไม่มีอะไรนี่แคมป์”...