บทที่ 11 โคแก่ (2)
“แล้วความสุขที่ว่ามันคืออะไรล่ะ หรือว่าแกมีความรัก โอ้ จริงเหรอเนี่ย” ชาร์ลเบิกตากว้างอาการแบบนี้เขาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริงๆ นอกจากเพื่อนเขาจะมีความรัก
“โอ้มายก็อด มาร์ตินมีความรักว่าแต่สาวคนไหนวะ” คาร์ลอสถามอย่างสนใจปากกว้างยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ชักอยากจะเห็นหน้าสาวคนนั้นเสียแล้วสิ
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ พวกแกนี่ทึกทักกันเก่งมาก” มาร์ตินยิ้มในหน้า
“อาการของแกออกขนาดนี้ไม่ต้องมาปิดบังพวกฉันให้ยากหรอกใช่ไหมวะชาร์ล” ชาร์ตันยักคิ้วอย่างกวนๆ
“เออๆ ไอพวกคนเก่งไว้ฉันจะพามาแนะนำให้รู้จัก” มาร์ตินวางแก้วน้ำสีอำพันลงแล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมากดข้อความส่งไลน์หาหนูน้อยของเขา
คาร์ลอสกระดกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ มองมาร์ตินอย่างเจ้าเล่ห์
“เฮ้! มาร์ตินฉันขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิพอดีฉันลืมเอามาจะโทรหาเลขาสั่งงานหน่อย”
“แป๊บนึงนะ” มาร์ตินก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคาร์ลอสกับชาร์ตันที่นั่งขยิบตาให้กัน
“เออๆ” คาร์ลอสตอบแบบส่งๆ แต่จริงๆ แล้วเขาโคตรจะใส่ใจกับการจับตาดูพฤติกรรมของมาร์ตินเลยแหละ
“อะเอาไป เร็วๆ นะโว้ย!” มาร์ยินโยนโทรศัพท์ให้คาร์ลอส
“ของไอชาร์ลก็มีทำไมไม่ใช้วะ” มาร์ตินบ่นตามหลัง
“ของฉันแบตหมด จะโทรได้ยังไงล่ะ ฉันบอกมันตั้งแต่มาถึงแล้ว”ชาร์ตันรีบแก้ตัวกลัวโดนจับได้แล้วมันจะหมดสนุก
พิศลดานอนดูทีวีไปแล้วก็คุยเล่นกับเพื่อนในโลกออนไลน์ไปด้วย และหนึ่งในนั้นที่เธอคุยด้วยก็คือมาร์ตินที่ทักเธอมาถ้าไม่ตอบก็กลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ อีก วันนี้เขาบอกว่าจะไปนั่งดื่มกับเพื่อนๆ และตอนนี้ก็กำลังนั่งสังสรรค์กันอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะมีสาวสวยมานั่งล้อมหน้าล้อมหลังกี่คนแล้ว
หญิงสาวได้แต่ค่อนขอดในใจ แต่ขณะที่ปากอวบอิ่มกำลังขมุบขมิบเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พิศลดาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องแปลกใจที่มาร์ตินโทรเข้ามา
“ค่ะพี่มาร์ติน”
“สวัสดีครับผมคาร์ลอสเป็นเพื่อนมาร์ติน พอดีว่าตอนนี้มาร์ตินเกิดเรื่องนะครับ ไม่ทราบว่าคุณหนูน้อยช่วยมาดูมันหน่อยได้ไหมครับมันเอาแต่ร่ำร้องหาแต่คุณหนูน้อยอยู่คนเดียวเลย” คาร์ลอสพูดด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลเพื่อทำให้สมจริง ทั้งที่ๆ ตอนนี้ในใจกำลังยิ้มกริ่ม
“เอ่อแล้วพี่มาร์ตินเขาเป็นอะไรคะ ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้ ก่อนหน้านี้เขายังคุยกับฉันอยู่เลยนะคะ” พิศลดาแปลกใจก่อนหน้านี้มาร์ตินยังคุยไลน์กับเธออยู่เลยแล้วทำไมเวลาผ่านไปไม่นานเขาถึงเกิดเรื่องได้ แล้วอีกอย่างทำไมเพื่อนเขาที่ชื่อคาร์ลอสถึงเรียกเธอว่าหนูน้อย
“อ่อคือ...มาร์ตินมันดื่มหนักมากจนเมา ตอนนี้ก็ไม่มีใครเอามันอยู่ คุณช่วยรีบมาที่คลับด่วนเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะส่งโลเคชันสถานที่ไปให้ พอมาถึงบอกพนักงานว่ามาพบผมคาร์ลอสนะครับ” คาร์ลอสพูดเสร็จแล้วก็รีบวางสายไปทันที แล้วเดินกลับเข้าไปนั่งกับชาร์ตันและมาร์ตินต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อะเอาคืนไป” คาร์ลอสยื่นโทรศัพท์คืนให้มาร์ติน แล้วยักคิ้วให้ชาร์ตันที่มองเขาอยู่ เชิงว่าทุกอย่างเรียบร้อย
พิศลดาชั่งใจไม่รู้ว่าจะไปหรือไม่ไปดี ยืนลังเลอยู่ชั่วครู่ก็ตัดสินใจกลับเข้าไปในห้องนอน เพื่อเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องไปเรียกแท็กซี่ แม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจตัวเองสักเท่าไหร่ว่าเหตุใดเธอจะต้องไปตามที่เพื่อนของมาร์ตินบอก แต่จิตใต้สำนึกบอกเธอว่าเธอควรไปเพราะอย่างน้อยก็คนรู้จักกัน
“เฮ้ย! มาร์ตินไม่สนใจสาวคนไหนเหรอวะ” ชาร์ตันถามมาร์ตินที่นั่งโดดเดี่ยวเดียวดายไร้สาวข้างกาย ไม่เหมือนเขากับคาร์ลอสที่มีสาวสวยมาคอยเอาอกเอาใจ
“นั่นสิวะเอาสักคนไหมนั่งคนเดียวเหงาจะตาย” คาร์ลอสพูดกับมาร์ตินแต่สายตาเจ้าชู้จับจ้องอยู่ที่สาวสวยอกโตที่นั่งคลอเคลียอยู่ข้างตัว
“เชิญพวกแกตามสบายไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเหงาหรอก” มาร์ตินส่ายหน้าเขาไม่อยากทำให้หนูน้อยของเขาต้องเสียใจกับการกระทำของเขาแม้ว่าจะต่อหน้าหรือว่าลับหลังก็ตาม สายตาคมดุมองลงไปที่ชั้นล่างแล้วพลันสายตาก็เห็นร่างคุ้นตาในชุดเดรสสายเดี่ยวตัวสั้นรัดรูปสีดำ กรามแกร่งขบกันจนสันกรามขึ้น มือหนากำเอาไว้มั่น เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายเข้ามาทักแม่หนูน้อยของเขา ตอนคุยไลน์กันไหนบอกว่าอยู่ห้องแล้วทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มาร์ตินสูดลมหายใจเข้าปอด ร่างสูงใหญ่ยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเร็วๆ ไปยังพิศลดาที่ตอนนี้มีผู้ชายมาล้อมหน้าล้อมหลัง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรบึ้งตึง เดินเข้าไปกระชากแขนเรียวเล็กเข้าหาตัวอย่างแรง สร้างความตกใจให้กับพิศลดาเป็นอย่างมาก
