บทที่ 3 บังเอิญโลกกลม

เสียงอื้ออึงเงียบลงเมื่อมาร์ตินเดินเข้ามา สายตาเขากวาดมองไปจนทั่วห้อง แล้วหยุดมองที่สาวน้อยของเขาที่กำลังมองมาทางเขาพอดี ปากหยักยกขึ้นน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการแต่ก็ต้องสะดุดลง เมื่อสายตาคู่คมเห็นว่ามีผู้ชายหน้าอ่อนมานั่งข้างสาวน้อยของเขา และพูดคุยกันจนทำให้เขาเกิดอาการไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ในเมื่อเขาและเธอไม่ได้เป็นอะไรกันคุยกันสักคำก็ยังไม่เคย

“คุณมาร์ตินเขาเป็นอะไรทำไมหน้าตาบึ้งตึงขนาดนั้นเหมือนไม่พอใจอะไรเลย” ชายหนุ่มที่นั่งข้างพิศลดาเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยแล้วยังสายตาแปลกๆ ที่มาร์ตินส่งมาให้เขาอีกทำเหมือนโกรธอะไรเขางั้นแหละ

พิศลดาลอบมองมาร์ตินตามที่เพื่อนร่วมคณะเธอพูดขึ้นอยู่ๆ ทำไมอีตานั่นถึงทำท่าเหมือนอยากจะฆ่าใครขนาดนั้นด้วย น้ำเสียงที่ใช้พูดก็ห้วนสิ้นดีแถมมองมาทางเธอตาขวางๆ อีกด้วยท่าจะบ้าเธอไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย

หลังจากที่มาร์ตินบรรยายเสร็จ พิศลดาก็ออกไปจากห้องทันที ไม่ได้รุมล้อมเขาเหมือนกับคนอื่น กว่าที่มาร์ตินจะแยกตัวออกจากวงล้อมได้ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร และก็ต้องหัวเสียเมื่อมองหาสาวน้อยของเขาไม่เจอเสียแล้ว เสียงห้วนเลยสบถคำหยาบคายออกมา เขาตั้งใจจะมาคุยกับเธอสักหน่อย ดันไม่ทันซะงั้น ก็ได้ วันนี้ไม่ทันไม่เป็นไร วันหน้ายังมี เขาไม่ยอมง่ายๆ หรอก

“ลีโอ ลีโอ ไอลีโอ” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ มาร์ตินก็แผดเสียงเอ็ดตะโรดังลั่นไปทั่วทั้งบ้าน ใบหน้าคมสันบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่น ยืนเท้าเอวจังก้าอยู่หน้าบ้าน

“ครับคุณมาร์ติน” ลีโอรีบวิ่งหน้าตั้งมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้านายรูปหล่อ ที่ยืนทำหน้าเป็นยักษ์อยู่ ไม่รู้ว่าใครทำอะไรให้ไม่พอใจ เขาเลยซวยแต่เช้าเลย

“ทำไมแกช้าอืดอาดเป็นเต่าแบบนี้วะ แล้วเรื่องที่ฉันให้ไปสืบได้เรื่องรึยัง” เขาใช้ให้ลีโอไปสืบประวัติของใบเฟิร์นมา เพราะเขาอยากจะรู้จักกับเธอ ปกติเขาไม่เคยที่จะต้องทำอะไรแบบนี้เลย มีแต่คนเสนอตัวอยากจะทำความรู้จักกับเขา

“ได้เรื่องแล้วครับ ผมส่งเข้าอีเมลให้เรียบร้อยแล้ว” ที่เรียกเขาเสียงดังลั่นไปทั้งคฤหาสน์แต่เช้า ก็เพราะเรื่องสาวน้อยคนนี้นี่เองตั้งแต่กลับมาจากการบรรยายพิเศษ เจ้านายของเขาก็เปลี่ยนไป ใจลอยบ่อย หรือว่านี่จะเป็นลางบอกอะไรบางอย่าง

“เออ แกจะไปไหนก็ไป” มาร์ตินโบกมือไล่ลีโอส่วนตัวเขาก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะรีบไปเปิดดูเมลล์

ชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงาน แล้วรีบเปิดโน้ตบุ๊กเช็กเมลทันที และเมื่อเปิดได้ก็เริ่มไล่สายตาอ่านข้อมูลของสาวน้อยอย่างตั้งใจ บ้านเกิดอยู่ที่สุพรรณบุรี ครอบครัวเปิดร้านขายทองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด และมีที่นาหลายร้อยไร่ มีพี่ชายหนึ่งคนเธอเป็นลูกสาวคนเล็ก

“ปัจจุบันอายุ 18 ปี 18 เนี่ยนะ” มาร์ตินพูดเสียงดัง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าอายุน้อยกว่าเขา แต่คิดไม่ถึงว่าจะอายุน้อยกว่าเขาหนึ่งรอบเต็มๆ แล้วสาวน้อยของเขาจะมามองคนที่แก่กว่าตัวเองเป็นรอบอย่างเขาไหมเนี่ย

ลีโอไม่ได้หาเฉพาะที่โดนสั่งแต่หามาให้ทั้งเฟซบุ๊ก อินสตราแกรม ไลน์ เบอร์โทร มีหมดสงสัยต้องตบรางวัลให้อย่างงามซะแล้วจากที่จะไม่เล่นเฟซบุ๊ก อินสตราแกรม เห็นทีเขาต้องลองสมัครดูแล้วละจะได้รู้ความเคลื่อนไหวและคอยสอดส่องบรรดาหนุ่มๆ ทั้งหลายที่เข้ามายุ่มย่ามกับเธอ

พิศลดากับเพื่อนอีกสองคน กำลังเดินเล่นกันอยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง ขณะที่กำลังเดินเลือกของกันนั้น สายตากลมโตของพิศลดาก็เหลือบไปเห็นมาร์ติน นักธุรกิจที่เคยไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยของเธอ ข้างกายของมาร์ตินมีผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนเกาะแขนเขาอย่างสนิทสนม วันที่ไปมหาลัยเธอก็อาจารย์ มาวันนี้ก็เป็นสาวอีกคน เจ้าชู้จริงพ่อคุณ พิศลดาเบ้ปากก่อนจะเดินไปหาเพื่อนที่กำลังเรียกเธออยู่

มาร์ตินที่กำลังช่วยญาติสาวของเขาเลือกของขวัญอยู่ก็ชะงักก่อนจะค่อยๆ หันไปและก็พบว่าคนที่เขาสั่งให้ลีโอไปสืบประวัติมาจะมาปรากฎกายอยู่ในร้านเดียวกับเขาในตอนนี้ริมฝีปากหยักยกยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าหวานของพิศลดาที่กำลังตั้งอกตั้งใจเลือกซื้อของอยู่ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินไปเลือกของอีกด้านหนึ่งของร้านเขาก็ขอตัวกับญาติสาวของเขา

“กี้พี่ขอตัวไปดูของก่อนนะ” มาร์ตินพูดจบก็เดินไปทางที่พิศลดาเดินไปทันที

“เป็นอะไรของเขารีบร้อนแท้” กี้หรือกีรณาส่ายศีรษะแล้วเลือกดูของต่อเพราะมีอีกหลายอย่างที่เธออยากได้

พิศลดากำลังเลือกดูของกระจุ๊กกระจิ๊กน่ารักๆ สำหรับผู้หญิงเดินหยิบโน่นหยิบนี่ใส่ตะกร้าที่เธอถืออยู่ดวงหน้าสวยมีรอยยิ้มประดับทั่วใบหน้าเมื่อยามเจอของถูกใจเธอเองก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่นชอบของสวยงามเจออะไรก็อยากได้ไปหมด

“เจอกันอีกแล้วนะ” มาร์ตินเดินเข้ามากระซิบชิดใบหูขาวสะอาด พิศลดาถึงกับสะดุ้งเพราะเธอกำลังเพลินๆ อยู่

“คุณ!!” พิศลดาหันกลับมามองคนที่เข้ามาประชิดตัวเธอแบบไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยใบหน้าที่งอง้ำอย่างไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเป็นใคร

“มาร์ตินเรียกว่ามาร์ตินหรือจะเรียกว่าพี่ก็ได้เพราะฉันแก่กว่าเธอหลายปี” มาร์ตินไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่าย พิศลดาอ้าปากค้างกับคำพูดของเขาอยู่ๆจะสั่งให้เธอเรียกเขาแบบนั้นแบบนี้ทำไมไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมอะไรกันสักหน่อยบ้ารึป่าว

“คุณบ้ารึป่าวเนี่ยอยู่ๆ ก็มาบอกให้ฉันเรียกคุณอย่างนั้นอย่างนี้” พิศลดาเอียงคอมองมาร์ตินอย่างงงๆ