บทที่ 8 เริ่มรุกทีละนิด (2)
“เล่ามาซะดีๆ ทำไมคุณมาร์ตินถึงโทรหาแก แถมยังเรียกแกว่าหนูอีก” ลิลลี่จ้องหน้าเพื่อนรักเขม็ง ถึงแม้ว่าพวกเธอสามคนเพิ่งจะเป็นเพื่อนกันได้ไม่นานแต่พวกเธอก็รัก และสนิทสนมกันได้เร็วมาก มีอะไรก็จะเล่าสู่กันฟังเสมอ
“นี่ฉันพลาดอะไรไปรึเปล่า” ชมพู่ที่เพึ่งเดินเข้ามาถาขึ้นหลังจากที่ได้ยินที่ลิลลี่พูด
“เล่าก็เล่า” พิศลดายักไหล่ และเริ่มต้นเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสองคนได้ฟัง แต่ไม่ได้เล่าถึงเรื่องที่มาร์ตินหอมแก้มเธอ เมื่อทั้งสองสาวได้ฟังก็ตาโตแล้วช่วยกันคิดวิเคราะห์ไปต่างๆ นานา
“ฉันว่าคุณมาร์ตินต้องเป็นโคแก่ที่อยากเคี้ยวหญ้าอ่อนแน่ๆ” ลิลลี่พูดขึ้น
“แต่ว่าคุณมาร์ตินเขายังไม่แก่นะ ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังหล่อมากอีกต่างหาก ห่างไกลจากคำว่าแก่เยอะเลย”
“ฉันแค่เปรียบเปรยชมพู่ แล้วแกคิดว่ายังไงเฟิร์นดูท่าแล้วเขาต้องไม่ปล่อยมือจากแกง่ายๆ แน่” ลิลลี่ถามพิศลดาที่นั่งเงียบมานานหลังจากปล่อยให้เธอกับชมพู่พูดกันอยู่แค่สองคน
“ไม่รู้” ก็เธอไม่รู้จริงๆ นี่นา
“ฉันว่าแกรู้แต่แกไม่พูด ถ้าให้ฉันเดาเขาต้องชอบแกแน่ๆ ฟังจากที่แกเล่ามันก็ชัดแล้วละทีนี้ก็รอดูกันต่อไป”
“ฉันเห็นด้วยกับลิลลี่แกก็ตั้งรับไว้ให้ดีละกัน”
“เฮ้อ...” พิศลดาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยใจ
“คุณมาร์ตินจะไปไหนครับ เรายังประชุมไม่เสร็จเลยนะครับ” สุธีร์เลขาหนุ่มสาวเท้ายาวๆ เดินตามหลังเจ้านายเมื่อมาร์ตินสั่งให้พักการประชุมแล้วตัวเจ้านายเขาก็ทำท่าจะออกไปข้างนอกอีก
“เดี๋ยวฉันมา นายกับลีโอคอยอยู่ดูแลให้ก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับมา” มาร์ตินตบไหล่สุธีร์แล้วรีบลงลิฟต์ไปทันที
หลังจากเลิกเรียนพิศลดาก็รีบเก็บของเข้ากระเป๋าแล้วรีบลงจากตึกเรียน รีบถึงขนาดไม่รอลิลลี่กับชมพู่ สายตากลมโตกวาดมองรอบตัวเมื่อไม่เห็นมาร์ตินพิศลดาก็ระบายลมหายใจออกมา แต่ก็ไม่ได้วางใจซะทีเดียว ขาเล็กๆ รีบก้าวยาวไปตามฟุตบาทเพื่อออกไปขึ้นรถที่หน้ามหาวิทยาลัย
Mclaren สีแดงคันหรูของมาร์ตินวิ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัย มือหนาก็คอยกดโทรศัพท์หาพิศลดา เพราะนี่ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว ได้เวลาที่หนูตัวน้อยของเขาเลิกเรียนแล้ว สายตาคมคอยกวาดมองไปข้างทางที่รถวิ่งผ่าน ก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา ในชุดนักศึกษากำลังจะเดินออกไปนอกมหาวิทยาลัย มาร์ตินจึงรีบจอดรถที่ข้างทางเปิดกระจกเรียกเด็กดื้อของเขา
“น้องเฟิร์น” พิศลดาชะงักแล้วหันกลับไปมองตามเสียงเรียกแล้วก็เห็นว่าเป็นมาร์ติน
“พี่มาร์ติน” พิศลดาพึมพำด้วยความตกใจ
“ขึ้นรถค่ะ” มาร์ตินพูดเสียงเรียบกวาดตามองคนตัวเล็กตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่พอใจที่หนูน้อยของเขาใส่กระโปรงสั้นอีกแล้ว เห็นทีว่าจะต้องพาไปซื้อใหม่ซะแล้ว
“ไปไหนคะ” พิศลดาไม่ยอมขึ้นไปง่ายๆ เพราะไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน
“ไปบริษัทพี่ หนูขึ้นมาก่อนเถอะ ตอนนี้คนมองเราใหญ่แล้วนะ” มาร์ตินบอกคนตัวเล็กใช้ข้ออ้างเพื่อให้หนูน้อยของเขารีบๆ ขึ้นรถ พิศลดาหันไปมองรอบๆ กายก็เห็นว่ามีคนมองจริงๆ จึงจำต้องเปิดประตูรถก้าวขึ้นไปนั่งเคียงคู่มาร์ติน ไม่เช่นนั้นเธอและเขาก็จะตกเป็นเป้าสายตาอยู่อย่างนี้
“ไปบริษัทพี่มาร์ตินทำไมคะ” เมื่อขึ้นมานั่งบนรถคันหรูของมาร์ตินอย่างไม่มีทางเลือก พิศลดาก็หันหน้าไปถามพลขับอย่างสงสัย
“พี่ยังประชุมไม่เสร็จเลยออกมารับหนูก่อน แล้วเดี๋ยวต้องกลับไปประชุมต่อ” มาร์ตินตอบคำถามคนช่างสงสัย
“ยังประชุมไม่เสร็จแล้วจะออกมารับทำไมคะ เสียเวลางานหมด” พิศลดามองค้อนกึ่งหมั่นไส้
“ไม่เสียเวลาหรอกน่าคนสวย” มาร์ตินโยกศีรษะเล็กขณะที่ติดไฟแดง รั้งคนสวยของเขาเข้าไปไว้ในอ้อมกอด พิศลดาดิ้นขลุกขลักไปมาเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการที่แน่นหนา
“ปล่อยนะ” พิศลดาทั้งทุบทั้งหยิกแต่คนหน้ามึนก็ไม่สะทกสะท้านแถมยังยิ้มหน้าตายอีกต่างหาก
“ขอหอมหน่อยนะน้องเฟิร์น” พูดจบจมูกโด่งก็กดลงบนแก้มนุ่มสูดดมความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่อย่างชื่นใจ
“หอมจัง”
มาร์ตินจุ๊บที่แก้มนวลหลายทีติด พิศลดาเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวันแต่ก็หนีไม่พ้นจนตอนนี้ใบหน้าสวยซุกอยู่ที่อกกว้าง จอมฉวยโอกาสอมยิ้ม กดจมูกลงบนผมหอมของหนูน้อยที่ซุกอกเขาแน่นอย่างเอ็นดู
“หึๆ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นคนสวยของเขาเงยหน้างอง้ำขึ้นมามองเขาตาเขียวปั๊ด แต่เขามองยังไงมันก็ดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวเสียอีก
“ไม่ต้องหัวเราะเลยคนบ้า กล้าดียังไงมาหอมแก้มเขาอีกแล้ว” พิศลดาหยิกหมับเข้าที่หน้าท้องแกร่งเต็มแรง
“โอ๊ย! พี่เจ็บนะน้องเฟิร์น” มาร์ตินทำหน้าเย่ลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ
“สมน้ำหน้า” พิศลดาแลบลิ้นใส่มาร์ติน ก่อนจะสะบัดหน้าออกไปมองด้านนอกรถแทนการมองหน้าเขา
“น้องเฟิร์น น้องเฟิร์น” มาร์ตินสะกิดแขนเรียวสวยเพื่อที่จะให้เธอหันมาคุยกับเขา และก็ได้ผลเมื่อพิศลดาเริ่มรำคาญ
“มีอะไรคะ” พิศลดาหันกลับมามองมาร์ตินที่สะกิดแขนเธอยิกๆ
ฟอด
มาร์ตินที่ยื่นหน้าเข้ามารออยู่ก่อนแล้วหอมเข้าที่แก้มบางเต็มๆ อย่างตั้งใจ
“พี่มาร์ติน! อีกแล้วนะคะ” พิศลดาตวาดแว๊ดเสียงดังลั่นรถ พร้อมยื่นมือไปบีบคอมาร์ตินอย่างโมโห
“น้องเฟิร์นจ๋า โอย ปล่อยพี่ก่อนค่ะพี่ขับรถอยู่นะคนดีเดี๋ยวรถคว่ำ” มาร์ตินพยายามแกะมือบางที่บีบคอเขาอยู่ออก
“ฮึ่ย!” พิศลดายอมปล่อยมือออกเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ
