บทที่ 57 หลานคนโปรด

แสนไม่ได้ตระเตรียมคำพูดมาก่อน เขาพูดทุกอย่างออกไปตามที่ใจคิด ไม่มีเถ้าแก่มาสู่ขอ ไม่มีญาติผู้ใหญ่มาเป็นสักขีพยาน เขามีเพียงความตั้งใจจริงเท่านั้น

ปฏิพัทธ์ช้อนตาขึ้นมามองหน้าพ่ออย่างรอลุ้น ว่าลุงบุญมีจะยอมรับสินสอดและยกโทษให้สมรักกับแสน หรือว่าจะคว้าปืนลูกซองขึ้นมายิง บัดนี้บนเรือนเงียบสนิท แม้แต่เส...