บทที่ 63 ชีวิตใหม่ที่แสนเปิ๊ดสะก๊าด

วันรุ่งขึ้น

“วันนี้หน้าตาดูดีขึ้นมาแล้วนี่หว่า ค่อยเหมือนคนหน่อย ไม่เหมือนหมาหงอยแบบเมื่อวาน”

ดวินทร์ทักทายหลังวางของเยี่ยมไว้บนโต๊ะหัวเตียงที่สมรักในร่างของปฏิพัทธ์นอนอ่านหนังสืออยู่เพียงลำพัง

“แล้วนี่พ่อแม่มึงไปไหนหมดล่ะ” ดวินทร์ถามพลางก็ยกแก้วกาแฟที่ถือติดมือมาขึ้นดื่ม

“พ่อกับแม่ออกไปกินข้าวจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ