บทที่ 99 ใช้เวลาด้วยกัน

บุญมียิ้มเต็มหน้า แม้ร่างกายจะอ่อนเพลียเพราะโรคภัย แต่แววตาก็มีความสุข

“ต่อให้พ่อตายตอนนี้พ่อก็ตายตาหลับ เห็นลูก ๆ มีความสุขเจริญก้าวหน้า หลาน ๆ ก็เป็นเด็กดี แค่นี้พ่อก็มีความสุขแล้ว อีกอย่างพ่อก็วางใจ” แล้วบุญมีก็ยื่นมือไปตบไหล่แสนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ “ที่มีพ่อแสนเป็นลูกเขย เพราะเชื่อว่าเอ็งจะเป็นผู้น...