บทที่ 106 (ใบบัว@เมืองราม51)

“ขอบคุณมากค่ะ เดี๋ยวหมอจะไปคุยกับเขาเอง” เมื่อนางพยาบาลเดินออกไป แพทย์หญิงใบบัวหลับตาลงช้าๆ พลางถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ให้กับสิ่งที่กำลังเผชิญ ซึ่งไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้

“คุณหมอดูหน้าซีดๆ อยู่เลย เดี๋ยวผมจัดการเอง ผู้ป่วยเอาแต่ใจแบบนี้ต้องเจอหมอปากร้ายอย่างผมซะบ้าง จะได...