บทที่ 63 (ใบบัว@เมืองราม8)

หมับ!

“ว้าย! พ่อเลี้ยง” คนตัวเล็กถลาเข้าไปซบอกแกร่งของชายตัวโตอย่างไม่ทันระวังตัว แต่ทว่าพ่อเลี้ยงเมืองรามกลับจงใจโอบเธอเอาไว้แน่เมื่อเขาทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ไหว ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกหวั่นไหวทั้งเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ซึ่งคำตอบที่ได้คือหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลานี้อย่าว่าแต่เขาเลย แพทย์หญิงใบบัวเอ...