บทที่ 1 บทนำ

บทนำ

“ทำไมนาฬิกาของพี่ลมถึงมาอยู่ที่นี่ได้...”

ชายหนุ่มผู้เคยแสนดีหยิบเรือนเวลาดีไซน์คุ้นตาขึ้นมาพินิจ หากมันวางอยู่ส่วนอื่นของบ้าน เขาคงไม่รู้สึกชาวาบไปทั้งอกขนาดนี้ แต่นี่มันกลับวางเด่นหราอยู่บนหัวเตียงในห้องนอนอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวขั้นสุด... ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่พี่ชายของเขาจะแค่แวะมาหาแล้วลืมทิ้งไว้

“อึก...”

เรือนร่างโปร่งบางมองสิ่งของในมือแฟนหนุ่มพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก สายตาและน้ำเสียงที่แปรเปลี่ยนไปของนที ทำเอาขนอ่อนบนผิวเนื้อของคนเรือนผมสีน้ำตาลลุกชันด้วยความหวาดกลัวอย่างห้ามไม่อยู่

“คือว่า... ซิน...”

“น้ำจำได้... นาฬิกาเรือนนี้ น้ำเป็นคนเลือกซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดพี่ลมเองกับมือ”

“คือ... มันไม่มีอะไรนะน้ำ”

“น้ำถามว่าทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่!”

จากน้ำเสียงกรุ่นโกรธแปรเปลี่ยนเป็นเสียงตวาดลั่นจนน่ากลัว เด็กหนุ่มใบหน้าหวานละมุนทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาอย่างคนน้ำท่วมปาก พยายามหลบสายตาคาดคั้นอย่างมีพิรุธ และท่าทีลนลานนั้นเองที่ทำให้สมองของนทีเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวคาวโลกีย์ระหว่างคนรักและพี่ชายร่วมสายเลือดเข้าด้วยกัน

“ฉันถามว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! ลับหลังฉัน... พวกเธอทำอะไรกัน!!!”

นทีตะคอกถามเสียงดังลั่นห้อง พร้อมกับปานาฬิกาเจ้าปัญหาลงพื้นเต็มแรงจนชิ้นส่วนแตกกระจาย อดีตลูกศิษย์ของอาจารย์วายุตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจสุดขีดกับท่าทีอันก้าวร้าว เพราะที่ผ่านมานทีไม่เคยแม้แต่จะใช้เสียงดังใส่เขาเลยสักครั้ง ทว่าในเวลานี้... ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่เหลือเค้าลางของคนรักแสนดีคนเดิมอีกต่อไป

“ไม่พูดใช่ไหม! ถ้าไม่อยากอธิบายอะไร... จากนี้ก็ไม่ต้องส่งเสียงออกมาก็แล้วกัน!”

น้ำเสียงเข้มคำรามก้อง ก่อนจะผลักร่างที่เล็กกว่าลงไปกองกับพื้นห้องอย่างแรง แล้วตรงเข้าจัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของคนใต้ร่างอย่างไม่ไยดี

“นะ... น้ำ อย่าทำแบบนี้ ซินขอร้อง...”

“ยอมพูดแล้วเหรอ? งั้นก็บอกมาสิว่าทำไมเธอถึงยอมเป็นชู้กับพี่ชายฉัน!”

ใบหน้าหวานสะอื้นไห้พลางส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ยอมปริปากบอกความจริงอันแสนโหดร้าย และนั่นยิ่งจุดไฟโทสะให้คนโมโหร้ายหมดความอดทนลงโดยสิ้นเชิง

“ปกป้องมันนักใช่ไหม! มานี่... ฉันจะทวนความจำให้เองว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเธอตัวจริง!!”