บทที่ 3 บทที่ 2 (NC 18+)

บทที่ 2: (NC 18+)

“โลกกลมจังนะ... หนีพี่ไปตั้งนาน แต่สุดท้ายกลับต้องมาเจอกันในฐานะแฟนของน้องชายตัวเองงั้นหรือครับ ซิน”

เมื่อไร้เงาของบุคคลที่สาม อาจารย์หนุ่มมาดร้ายก็ไม่คิดจะสงวนท่าทีสุภาพอีกต่อไป นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มผู้เป็นอดีตลูกศิษย์ที่จู่ๆ ก็หายไปจากชีวิตของเขาโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งให้เขาต้องจมอยู่กับคำถามและระบายความระลึกถึงอยู่เป็นปี ทว่าการกลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะ ‘คนรักของน้องชาย’ มันกลับยิ่งจุดกระแสความปรารถนาอันดิบเถื่อนในกายของเขาให้โหมกระหน่ำ

“อึก...”

คนอายุน้อยกว่าหน้าถอดสี ริมฝีปากบางระเรื่อขยับอ้าเตรียมจะปฏิเสธ ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงใดๆ ข้อมือบางก็ถูกฝ่ามือหนากระชากให้ก้าวเดินตามแรงบีบ เข้าไปในห้องน้ำหรูหราชั้นล่างของบ้านอย่างรวดเร็ว

“พี่ลม... จะทำอะไรครับ” ซิลเวอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แม้ในใจจะรู้ซึ้งถึงคำตอบดีอยู่แล้วก็ตาม ขณะที่วายุไม่ได้เอ่ยสิ่งใดนอกจากการกดล็อกประตูห้องน้ำดังคลิก ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าประชิดแผ่นหลังบางแล้วตระกองกอดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น

“ทบทวนความหลังไงครับ หนีพี่มาตั้งนาน... รู้ไหมว่าพี่คิดถึงซินจะแย่” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความตัดพ้อบีบคั้นให้ซิลเวอร์หน้าซีดเผือด นึกไม่ถึงเลยว่านทีจะเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของวายุ คำว่าโลกกลมมันแฝงความโหดร้ายระทมทุกข์เช่นไร วันนี้เขาซาบซึ้งมันอย่างถ่องแท้แล้ว

“แต่ซินเป็นแฟนของน้องชายพี่นะครับ!” ร่างโปร่งบางพยายามทัดทานพลางดิ้นรน หากแต่คนตัวใหญ่กลับขยับมือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกอย่างชำนาญ ก่อนจะล้วงมืออุ่นจัดเข้าไปบีบเฟ้นผิวเนื้อเนียนละเอียดตรงแผงอกบางอย่างเอาแต่ใจ

“อ๋อเหรอ... แล้วน้องชายพี่มันรู้หรือเปล่าครับเด็กดี... ว่าก่อนที่ซินจะมาเป็นแฟนมัน ซินเคยเป็นเมินพี่มาก่อน?”

สิ้นประโยคคุกคาม ริมฝีปากหยักก็ฉกวูบลงไปขบเม้มยอดอกสีหวานชูชันที่เริ่มแข็งเป็นไตตอบรับสัมผัสจากเรียวลิ้นอุ่นชื้นที่ช่ำชองงานอย่างจงใจ

“อาจารย์ครับ... อึก... ไม่เอา...” เรียวลิ้นร้ายกาจปัดป่ายเล่นงานจนคนตัวเล็กครางกระเส่าแทบไม่เป็นภาษา ความเสียวซ่านอัญเชิญแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย จนเรียวขาของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นเทาด้วยรสสัมผัสหวานล้ำที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำลาย

“ปากบอกไม่เอา... แต่ร่างกายของซินมันซื่อสัตย์กว่านะ มาทบทวนความหลังกันหน่อยดีกว่าครับ ดูซิว่าระหวาง ‘คนแรก’ กับ ‘คนปัจจุบัน’ ใครจะทำให้ซินถึงใจได้มากกว่ากัน”

วายุไม่พูดเปล่า ขยับกายแกร่งจับร่างบางให้พลิกหันหน้าเข้าหาอ่างล้างหน้า ก่อนจะกดบั้นท้ายมนให้โก่งงอนรับสัมผัสจากเขาจากทางด้านหลังทันที

กระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้ากลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวของเด็กหนุ่ม พี่ชายของแฟนทาบทับสัดส่วนสูงใหญ่ลงบนแผ่นหลังเนียน สูดดมความหอมละมุนพลางใช้ปลายลิ้นเลียโลมใบหูบางอย่างอ้อยอิ่งกระตุ้นอารมณ์วาบหวาม ขับเน้นให้คนใต้ร่างเสียวสะท้านจนต้องเอียงคอหนี ทว่าวายุกุมจุดอ่อนไหวทุกตารางนิ้วของซิลเวอร์ไว้หมดแล้ว และนั่นทำให้เขากลายเป็นผู้คุมเกมรักครั้งนี้อย่างเบ็ดเสร็จ

มือคู่หนารั้งกางเกงและชั้นในตัวบางของซิลเวอร์ให้หลุดพ้นจากสะโพกผุดผาดลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าในคราเดียว เผยให้เห็นบั้นท้ายขาวนวลลอยเด่นจนน่ารังแก

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“อ๊ะ! พี่ลม... อย่าครับ... เดี๋ยวมันเป็นรอย...”

เสียงประท้วงเครือสะอื้นยิ่งจุดชนวนความต้องการของชายหนุ่มให้ตื่นตัวจนถึงขีดสุด มือซุกซนข้างหนึ่งเอื้อมมาบดบี้ตวัดปลายนิ้วลงบนยอดอกจนขึ้นตุ่มไตระรัว ในขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบคางมนของซิลเวอร์ บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตาของตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจก

ใบหน้าสวยแดงก่ำระเรื่อด้วยแรงอารมณ์พลันใจเต้นรัวระเบิดเมื่อเห็นสายตาของวายุที่เต็มไปด้วยไฟตัณหาอันแรงกล้าที่พร้อมจะแผดเผาเขาให้หลอมละลาย

“เบาไปงั้นเหรอ? ดูหน้าตัวเองในกระจกสิซิน...”

ช่างน่าอายทว่ามันคือความจริงอันไม่อาจปฏิเสธ ลมหายใจร้อนผ่าว กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศแบรนด์หรูที่ผสมผสานกับกลิ่นยาสูบอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของวายุ และบทรักอันถึงพริกถึงขิงที่เคยคุ้น กำลังย้อนกลับมาโจมตีระบบประสาทและส่วนลึกในความทรงจำของซิลเวอร์... ความทรงจำที่ตอกย้ำว่าลึกๆ แล้วเขาโหยหาและต้องการอาจารย์หนุ่มคนนี้มากเพียงใด

“พี่ลม... อึก... ฮึก...”

“อยากได้อะไรครับ... เด็กดี ของซิน” ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงพร่าต่ำ สบตาคนรักเก่าผ่านกระจกพลางเพิ่มแรงบีบขยำตรงสะโพกกลมกลึง

“ซิน... ซินต้องการอาจารย์...”

“เด็กนิสัยไม่ดี... ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”