บทที่ 4 บทที่ 3 (NC 18+)
บทที่ 3 (NC 18+)
“เด็กนิสัยไม่ดี...”
วายุจัดการปลดหัวเข็มขัดแบรนด์หรูออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะงัดรั้งความต้องการอันใหญ่โตและร้อนผ่าวออกมาภายนอกกางเกงที่ยังไม่ได้ถูกถอด จมูกโด่งเป็นสันคมฝังลงกับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของอดีตคนรักที่แสนคิดถึงด้วยความกักขระ ฝ่ามือหนารูดรั้งส่วนหัวหยักอยู่สองสามครั้งพร้อมชโลมสบู่เหลวลงบนท่อนเอ็นร้อนระอุเพื่อเพิ่มความหล่อลื่น จากนั้นจึงจ่อประชิดเข้าหาช่องทางรักที่แสนคับแคบ พลางโน้มตัวลงไปกระซิบสั่งคนรักของน้องชายด้วยน้ำเสียงเผด็จการ
“อ้าขาหน่อยสิครับ...”
เขาเอ่ยเร่งเพราะช่องทางบีบรัดจนหาทางเข้าไปได้ยาก ทว่าเด็กหนุ่มใบหน้าหวานละมุนกลับทำตามอย่างว่าง่าย ถ้อยคำของวายุในยามนี้เปรียบเสมือนมนต์สะกดร้ายกาจ บงการให้คนเรือนผมสีน้ำตาลต้องค่อยๆ แยกเรียวขาออกจากกัน แล้วหยัดสะโพกมนขึ้นเพื่อเอื้อให้อีกฝ่ายสอดแทรกความส่วนหัวหยักเข้าไปได้สะดวกยิ่งขึ้น
ฝ่ามือคู่ใหญ่กดศีรษะของเด็กหนุ่มให้แนบลงกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า แล้วกระแทกกระทั้นความแข็งขืนเข้าไปในร่องรอยคุ้นเคยอย่างรวดเร็วโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายตั้งตัว
ปึก! พรวด!
“อื้อออ...!”
“อ่าส์... ฟิตเหมือนเดิมเลยนะ ซิน... ไอ้น้ำมันไม่ค่อยได้กอดซินหรือครับ?”
อาจารย์หนุ่มมาดร้ายครางสบถในลำคอทันทีที่สามารถแทรกกายเข้าไปจนมิดลำลำ ความคับแน่นที่โอบล้อมทำเอาเขาหลงใหลจนแทบคลั่ง โพรงเนื้ออุ่นจัดตอดรัดระรัวราวกับจะรีดเค้นจนเขาเสียวชาไปพ้นถึงปลายเท้า
“อึก... ทำไมไม่ป้องกันครับ... อ๊าา... อ๊ะ... อ๊ะ...”
ยังไม่ทันที่ซิลเวอร์จะท้วงจบ บั้นเอวแกร่งก็เริ่มขยับสาวเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่วงทันที ร่องรักคับแคบที่วายุเฝ้าโหยหามานานกำลังเล่นงานเขาจนต้องแหงนใบหน้าสูดปาก ครางระบายความเสียวซ่านอย่างสุดกลั้น ก่อนจะก้มลงไปกระซิบร้ายกาจชิดใบหูของแฟนน้องชาย
“จะใส่ทำไมล่ะครับ ก็เจ้าของตัวจริงของซินกำลังใส่เข้าไปอยู่ี่นี่ไง พี่จะเอาสดแบบนี้ทุกครั้ง และจะฝากหยาดน้ำรักไว้ข้างในทุกครั้งด้วย ส่วนซินก็ไปหายากินเอาเองนะ... ซี๊ดดส์ เสียวหัวชะมัด”
ความเอาแต่ใจของเขามันช่างน่ากลัว ทว่าเสียงกระซิบจอมบงการนั้นกลับทำหน้าที่ปลุกปั่นอารมณ์รักของซิลเวอร์ให้โหมกระพืออย่างรุนแรง ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าในยามนี้ เขากำลังโอนอ่อนผ่อนตามไปกับบทรักอันดิบเถื่อนนี้อย่างห้ามใจไม่ได้ สัมผัสถึงพริกถึงขิงที่ฝังลึกในใจกับใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนผ่านกระจกเงา ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มลุกโชน มือน้อยๆ เกาะขอบอ่างล้างหน้าแน่น พลางหยัดสะโพกแอ่นรับแรงกระแทกกระทั้นระลอกแล้วระลอกเล่า เพื่อให้ตัวตนของเขาเข้าลึกถึงจุดอ่อนไหวทุกครั้ง
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
“อ๊ะ... อ๊ะ... อื้อออ... อาจารย์... จุก... ซินจุก... อื้อออ...”
เมื่อได้รับการปรนเปรอจากอดีตลูกศิษย์คนโปรดด้วยเสียงครางวอนหวานหู มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของวายุให้พลุ่งพล่านจนเกินต้านทาน ใบหน้าหล่อเหลากัดฟันแน่น สูดปากครางกระหึ่มด้วยความพึงใจ มือหนาเอื้อมมาบีบเค้นปทุมถันด้านหน้าตามแรงปรารถนา ก่อนจะส่งนิ้วเรียวยาวเข้าไปในโพรงปากอุ่นของคนตัวเล็ก ซึ่งซิลเวอร์ก็อ้ารับและดูดดึงมันทันทีอย่างรู้งาน ใบหน้าเห่อร้อนแดงฉ่าของเด็กหนุ่มที่กำลังดูดกลืนนิ้วมือของเขาผ่านเงสะท้อนในกระจก ช่างเป็นภาพที่อีโรติกและเย้ายวนเกินกว่าจะถอนสายตา
ซิลเวอร์ที่ตอนแรกคิดจะร้องห้ามปรามความผิดบาปครั้งนี้ กลับกลายเป็นฝ่ายสยบยอมให้เขากระแทกกายใส่ไม่หยุดหย่อน ผู้ชายคนนี้จงใจมอมเมาเขาด้วยกามารมณ์ และมันก็เป็นเช่นนี้เสมอมา แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ทว่ารสสัมผัสอันเร้าใจของวายุก็ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ ยิ่งถูกสวนลึกเข้ามา... เด็กหนุ่มก็ยิ่งมีอารมณ์ร่วมจนยากจะควบคุมตัวเอง
วายุกุมจุดอ่อนไหวทั้งหมดของเขาไว้ แล้วใช้มันผูกมัดร่างบางด้วยตัณหาของตัวเอง ซิลเวอร์ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับผีเสื้อตัวน้อยที่ติดอยู่ในรังแมงมุม ยิ่งพยายามดิ้นรน... เส้นใยอันเหนียวหนืดก็ยิ่งรัดรึงให้จมดิ่งลงไปจนหนีไปไหนไม่ได้
ริมฝีปากบางเผยออ้า ลมหายใจหอบกระชั้นจนหยาดน้ำใสแทบจะเอ่อล้นมุมปาก เมื่อถูกตอกตรึงบั้นเอวเข้ามาซ้ำๆ ช่องทางรักสีหวานดูดกลืนลำกายใหญ่โตที่แข็งขึงงัดเข้าออก ควงร่อนและบดเบียดซ้ำๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!
วายุย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะงัดแกนกายเสยขึ้นในโพรงอุ่น เพื่อแกล้งเย้าคนใต้ร่างอย่างจงใจ ปลายหัวหยักครูดผ่านผนังเนื้อนุ่มที่โอบรัดอย่างรุนแรง แม้จะมีสบู่เหลวคอยช่วยหล่อลื่น ทว่าความคับแน่นถึงใจก็ยังคงเด่นชัดในทุกความรู้สึก
“อย่างัดสิครับ... ซินเจ็บ... จุก... คนบ้า... นิสัยไม่ดี... อาจารย์... อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊าาา...!”
“เด็กนิสัยไม่ดี... ก็ต้องโดนคนนิสัยไม่ดีดัดนิสัยแบบนี้แหละครับ”
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องน้ำหรูหรา แม้ในใจของวายุจะอยากคุมเกมรักครั้งนี้ให้ยาวนานกว่าเดิม ทว่าเขาจำต้องเร่งทำเวลาเพราะน้องชายสายเลือดเดียวกันอาจจะกลับมาเจอเข้าเสียก่อน ใช่ว่าเขาจะนึกกลัวโทสะของนที... แต่เขากลัวว่า ‘กวางน้อย’ ตัวนี้ จะตื่นตระหนกจนหนีหายไปจากชีวิตของเขาอีกเป็นรอบที่สองต่างหาก
