บทที่ 87 กลับมาแล้ว

ฉันนั่งกอดเข่าบนโซฟา มองโทรศัพท์ที่ยังคงเงียบสนิท ฉันลองโทรหาพี่ศศินอีกครั้ง เสียงรอสายดังยาวเหมือนทุกวัน แล้วตัดเข้าวอยซ์เมลอีกครั้ง ฉันวางสาย น้ำตาไหลเงียบ ๆ “พี่ศศิน... พี่ไปจากหนูจริง ๆ เหรอคะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันเปิดเพลงเก่า ๆ ที่เราเคยฟังด้วยกัน แล้วนั่งฟังซ้ำ ๆ จนเพลงจบวนไปวนมา ทุกท่อนเพลงเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ