บทที่ 7 บทที่ 6 : ตื่นจากฝันร้าย
บทที่ 6 : ตื่นจากฝันร้าย
"อึก... เบา... เบาหน่อยครับ จุก..."
แม้กลีบปากบางจะเอ่ยปากร้องขอความเห็นใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีวี่แววว่าจะผ่อนปรนเรี่ยวแรงลงเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มไทป์อันตรายโหมกระแทกความดิบเถื่อนเข้าใส่ไม่ยั้ง หนุ่มน้อยลูกคุณหนูจึงทำได้เพียงแค่ขบเม้มริมฝีปากแน่น ส่งเสียงครวญครางรัญจวนใจที่สั่นพร่าออกมารับแรงกระแทกจากสะโพกสอบที่สาวเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงโคนเนื้อกระทบกันหนักหน่วงดังสะท้อนก้อง ผสานเสียงครางเครือชวนวาบหวิวดังลั่นสเปซห้องนอนหรู ในวินาทีนี้ สติเต็มร้อยรวมถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแรงอารมณ์เหวี่ยงทิ้งกระเจิงไปชั่วขณะ มีเพียงความซาบซ่านหัวใจวายเท่านั้นที่เข้าครอบงำบงการร่างของทั้งคู่ จนไม่อาจรับรู้สิ่งใดเข้ามาในมโนสำนึกได้อีกต่อไป
"อ่าส์... ไม่ไหวแล้วครับ... อยากเสร็จแล้ว"
สายฟ้าร้องครางออกมาอย่างทรมานกับการต้องการปลดปล่อยขั้นสุด ซึ่งรีแอ็กชันนี้ถูกกระตุ้นมาจากจังหวะรักบทโหดที่ทวีความเร่าร้อนบดบี้ขึ้นทุกวินาทีจากฝีมือของหนุ่มไฟ มือนุ่มของลูกคุณหนูขยับเอื้อมไปกุมแกนกายของตัวเอง สาวรูดรับกับจังหวะการตอกอัดเข้าออกของรุ่นพี่อย่างรู้ดี เพื่อขับไล่ของเหลวอุ่นร้อนที่ทำให้ร่างกายรุ่มร้อนทรมานออกมา และทุกอย่างก็สปาร์กเข้าสู่ไคลแมกซ์เมื่อบทเพลงรักเดินทางมาจนสุดปลายทาง น้ำเชื้อขาวขุ่นข้นทะลักฉีดพุ่งออกมาในเวลาไล่เลี่ยกันอย่างสมบูรณ์แบบ
.
สายฟ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้ว ทว่าเปลือกตายังคงปิดสนิท ไม่ใช่เพราะอาการง่วงงุน ทว่าความรู้สึกปวดหัวตุ้บจนแทบระเบิดทำให้เขาต้องข่มตาค้างไว้แบบนั้นเพื่อรอให้อาการดีขึ้น ทว่ายังไม่ทันไร ชายหนุ่มก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อถูกโจมตีด้วยความรู้สึกระบมร้าวตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
หากจะให้ระบุพิกัดว่าปวดตรงไหนบ้าง ชายหนุ่มคงตอบไม่ได้... เพราะมันพังยับเยินไปทั้งระบบ
"อูย... ปวดไปทั้งตัวเลย"
ขณะที่กำลังเค้นสมองปะติดปะต่อคัตซีนว่าไปทำอะไรมาถึงได้ระบมขนาดนี้ ชายหนุ่มพยายามจะขยับตัว ทว่ากลับทำได้ไม่ถนัดนักเพราะบริเวณลำตัวมีท่อนแขนและน้ำหนักปริศนาพาดทับอยู่
ใช่แล้ว... มีคนนอนกกกอดร่างของเขาอยู่!
คิดมาถึงตรงนี้ นัยน์ตาสวยเบิกโพลงขึ้นทันที แม้ภาพตรงหน้าจะยังพร่าเลือนเพราะม่านทึบแสงแบรนด์หรูที่ถูกรูดปิดเต็มความยาวคอยบล็อกแสงสว่างจากภายนอก ทว่าความมืดก็ไม่จำเป็นสำหรับสายฟ้าอีกต่อไป ในเมื่อลิสต์ความทรงจำของค่ำคืนที่ผ่านมามันฉายชัดสว่างวาบขึ้นมาในสมองอย่างแจ่มแจ้ง
ทุกรายละเอียดมันคมชัดระดับโฟร์เค ซะจนเขาอยากจะมุดหน้าลงไปนอนหลับอีกรอบแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาเผชิญความจริงอีกเลย
สายฟ้าดีดตัวลุกขึ้นทว่าติดท่อนแขนแกร่งที่ยังคงพาดล็อกตัวเขาไว้ ชายหนุ่มขยับเด้งตัวหนีพลางผลักท่อนแขนนั้นออกเต็มแรง จนคนที่นอนกอดเขาอยู่ส่งเสียงครางฮึดฮัดในลำคอด้วยความขัดใจ
"อือ..."
เจ้าของร่างเพรียวบางไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายอินเนอร์ของตัวเองในตอนนี้ เสียใจ โกรธ โมโห... ทุกอารมณ์ด้านลบมันประเดประดังเข้ามารุมสกรัมจนจุกอก โกรธจนอยากจะสับขาเดินหนีไปให้พ้น ๆ ทว่าร่างกายกลับประท้วงไม่เอื้ออำนวย
'ความรู้สึกระบมพวกนี้... เพราะอิมแพกต์เรื่องเมื่อคืนสินะ'
เจ้าหมอนี่รุนแรงชะมัด! ร่องรอยบาดแผลบนเนื้อตัวเดาทางได้ไม่ยาก ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแถว ๆ หน้าอก หน้าท้อง และต้นขา เกิดจากการถูกฝากรอยรักและสัมผัสบดขยี้อย่างหนักหน่วง ส่วนความเจ็บร้าวลึกที่พิกัดตรงนั้น... มันเคลียร์คัตชัดเจนว่าเกิดจากการถูกบางสิ่งบางอย่างล่วงล้ำแทรกซึมเข้าไป
ชายหนุ่มหันขวับไปมองเจ้าของ 'อาวุธร้าย' ที่ทำการบุกรุกตัวเขาเมื่อคืน ร่างเปลือยเปล่าอุดมด้วยลอนกล้ามแน่นหนายังคงนอนนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือแกร่งที่เคยโอบกอดเขาไว้ทั้งคืนปัดป่ายสะเปะสะปะไปบนเตียงกว้างเพื่อควานหาร่างเดิมเข้ามากกอดต่อ
เห็นภาพเซ็ตนี้แล้วความโกรธก็พุ่งปรี๊ด สายฟ้าคว้าหมอนข้างตัวเขวี้ยงใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรงจนอัคนีสะดุ้งตื่นขึ้นมา
"อะไรของนายเนี่ย!"
อัคนีไม่ต้องใช้สลอตสมองคิดนานเหมือนสายฟ้า ชายหนุ่มจำได้แม่นยำทุกคัตซีนว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง จำได้ดีว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาทั้งคู่มีความสุขและฟินกันฉ่ำขนาดไหน เลยเกิดอาการงงงวยขั้นสุดที่อยู่ดี ๆ ตื่นเช้ามาอีกฝ่ายก็เปิดโหมดวีนฉ่ำสาดอารมณ์โมโหใส่เขาแบบนี้
"ก็พี่น่ะ... ทำเรื่องแบบนั้นลงไปได้ยังไงฮะ?!" สายฟ้าไม่ได้สาดแค่เสียง ทว่ามือเรียวยังคว้าหมอนอีกใบมาฟาดใส่ร่างอัคนีไม่ยั้ง ทว่าด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดบวกกับสภาพร่างกายที่ระบมเละเทิง จึงไม่ระคายผิวชายหนุ่มเลยสักนิด
"พี่ทำอะไร? อย่าบอกนะว่าหมายถึงเรื่องเมื่อคืน"
"ก็ใช่น่ะสิ!"
"โทษที... พี่ลืมตัวไปหน่อย"
"ลืมตัว! นี่พี่จะบอกว่าที่พี่นอนกับผมเพราะลืมตัวอย่างงั้นเหรอ?!"
"ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นพี่ไม่ทำอะไรน้องรหัสของตัวเองหรอก"
สายฟ้ารู้สึกเหมือนโดนลากไปตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดงเดือด อยู่ดี ๆ ก็เสียตัว เสียความซื่อสัตย์ แถมไอ้คนที่ตักตวงความเสียวซ่านไปจนหนำใจยังมาพ่นคำว่า 'ลืมตัว' ใส่หน้าหน้าตาเฉย ทำไมไทม์ไลน์ชีวิตของเขาต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วยนะ
"โธ่โว้ย! ไม่น่ากินเหล้าเยอะเลย!"
สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสมเพช เมื่อในสมการนี้โทษใครไม่ได้ ก็ต้องโทษความผิดพลาดของตัวเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจกินเหล้าจนเมามายไม่ได้สติจนเกิดเรื่อง!
