บทที่ 3 ตอนที่ 2 เราเลิกกันไม่ได้
ตอนที่ 2 เราเลิกกันไม่ได้
สายวันต่อมา
น้ำขิงเดินนวดคลึงขมับของตัวเองไปมาราวกับเมาแฮงค์มาก และมันคงใช่ถ้าใครที่ผ่านไปมาเห็นเข้า ความจริงมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลับมาสภาพนี้..
"ไปไหนมา ?"
เสียงที่ดังขึ้นทำให้น้ำขิงยิ่งส่ายหน้าไปมา พยายามเดินเลี่ยงไปยังลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นห้อง ทว่าเจ้าของเสียงกลับเดินมาดักหน้าแล้วดึงแขนสองข้างที่นวดคลึงขมับออกและเอ่ยถามซ้ำ
"ถามว่าไปไหนมา!"
"จะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน!" น้ำขิงเงยหน้าตอบกลับ สะบัดแขนที่ถูกกอบกุมออกไม่ไยดี ทำซันที่ยืนขมวดคิ้วดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มไม่สบอารมณ์
"อย่าทำตัวเหลวไหล"
"นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ?"
"คุยกันดี ๆ ดิ เค้ามารอเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ"
"ฉันไม่ได้สั่งให้นายรอ" เธอตอบกลับเขาที่บอกว่ารอราวกับไม่สะทกสะท้าน ซันที่ยืนมองรีบจับมือเรียวเล็กขึ้นมาผสานมือแนบแก้มแล้วเอ่ย..
"ไปคุยกันบนห้อง"
"กลับไปเถอะ"
"ไม่ จะขึ้นห้องก่อน"
"นายช่วยอย่าหวงก้างได้ไหม ? ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง..
..เราเลิกกันแล้ว เลิกกันแล้ว เราเลิกกันแล้ว!" เป็นน้ำขิงที่ขึ้นเสียงใส่ เพราะเธอไม่อยากต้องจมอยู่กับความรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ ที่เหมือนจะรัก..สุดท้ายก็แค่เหมือน การกระทำของร่างเล็กทำให้คนตัวสูงกว่ารั้งมาโอบกอด
"ขอโทษ อย่าเป็นแบบนี้ดิ"
"นายนั่นแหละอย่าเป็นแบบนี้ เลิกมายุ่งวุ่นวายกับฉันสักที"
"เราเลิกกันไม่ได้หรอก เธอก็รู้อะขิง"
"เลิกได้สิ! เราเลิกกันตั้งสองปีแล้ว"
"เลิกกันยังไง ก็เห็นวนเวียนอยู่ ที่เธอไม่มีใครไม่ใช่เพราะยังรักเค้าอยู่เหรอ ? หืม.."
"..เธอจะทำใจจากเค้าได้จริง ๆ เหรอขิง"
"ได้สิ ฉันกำลังทำมันอยู่" น้ำขิงเงยหน้าตอบเสียงสั่น
เขาพูดออกมาได้หน้าไม่อาย ตลอดสองปีเธอพยายามเริ่มต้นใหม่นับครั้งไม่ถ้วน ไม่ใช่เพราะเขาเหรอที่ฉุดรั้งกันกลับมา ดึงรั้งให้ลงมาอยู่จุดเดิม..วนเวียนสถานที่เดิม ๆ ไม่ให้ไปไหนสักที ส่วนที่บอกว่ารัก ใช่..รักอยู่เต็มอก แต่เพราะชีวิตมันต้องเดินต่อไปด้านหน้า ถึงได้อยากเริ่มต้นใหม่มูฟออนสักที ไม่ใช่อะไรก็เขา อะไรก็ซัน ตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว
"อย่าทำเลยเสียเวลาเปล่า.." ชายหนุ่มลูบแผ่นหลังปลอบน้ำขิง กดริมฝีปากที่คนตัวเล็กชอบจับชอบจิ้มลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างอ่อนโยน
"..เอาเวลานั้นกลับมาคบกันไม่ดีกว่าเหรอ หืม" เขาถามและแสดงออกอย่างที่ขิงอยากให้เป็น ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาทำให้ไม่ได้ เขาทำอยู่ตลอด มีบ้างบางเวลาที่ไม่ได้ทำจนอาจจะเรียกว่าละเลย
น้ำขิงรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีดันคนตรงหน้าออกไม่ไยดี เพื่อถอยหลังออกห่างจนสามารถเข้ามาหยุดยืนในลิฟต์ได้ สองมือยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาลวก ๆ ตบแก้มตัวเองให้ตั้งสติ..
"ทำได้แล้วขิง..เธอทำมันได้แล้ว"
"แค่ทำมันต่อไป.."
"..อย่าหยุด อย่าเป็นของตาย" พูดแล้วส่ายหน้าตั้งสติ เช็ดหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นออกมาพร้อมกับคลี่ยิ้ม แม้ในใจจะยังรู้สึกเจ็บกับการแสดงออกที่มีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยืนยันจะเริ่มต้นใหม่ เปิดใจใหม่ ซันจะได้เลิกเข้าข้างตัวเองสักทีว่าที่เธอยังไม่ไปไหนเพราะรอเขามาง้ออยู่..
"ฉันกล้านอนกับคนอื่นแล้ว ไม่ได้จมปลักอยู่กับนายขนาดนั้นหรอก อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย..
..นายก็แค่ทำดีเพราะอยากให้ฉันกลับไป พอกลับไปนายก็เหมือนเดิม ฮึก..อย่าดึงฉันกลับไปเลยซัน" พึมพำออกมาทั้งน้ำตา กว่าจะหลุดพ้นจากคนใจร้ายอย่างเขาได้มันไม่ง่ายเลย เธอยอมอดทนฝืนทนอยู่รอดูการปรับตัว สุดท้ายก็ว่างเปล่า นอกจากไม่ปรับเปลี่ยนยังแย่กว่าเดิม อย่าให้ต้องรู้สึกแย่แบบนั้นอีกเลย
ร่างสูงที่หยุดยืนอยู่ในลิฟต์ มองที่สแกนคีย์การ์ดด้วยใจที่ห่อเหี่ยว ภาวนาให้ใครสักคนเข้ามาในลิฟต์สแกนคีย์การ์ดแล้วไปชั้นเดียวกับขิง เขาจะได้ไปกดกริ่งเคาะประตูง้อเธอได้
คอนโดแต่ละที่ความปลอดภัยสูงและค่อนข้างแตกต่างกัน ที่ที่ขิงย้ายมาโคตรทรมานหัวใจ..ไม่บังเอิญคงไม่ได้ขึ้นไปเจอ วันดีคืนดีขึ้นไปได้ แต่ไม่มีคีย์การ์ดสแกนออก ก็ออกจากคอนโดไม่ได้ เสียเวลาเป็นวัน ๆ ยังมี จะหวังให้ขิงใจดีฝันไปได้เลย ขิงเลียนแบบการกระทำเขาแทบทุกอย่าง เคยใจร้ายใจดำกับเธอยังไง ทุกอย่างมันสะท้อนกลับมาหมดเลย..
"ขอโทษได้ไหม..เล่า" พึมพำมองสิ่งของรอบตัวอย่างรู้สึกผิด
เวลาที่ไม่มีกันและกันมันก็..ดี แต่บางทีก็เหงาแทบขาดใจ จากที่เคยอยู่ในสายตาก็เริ่มห่างเริ่มหาย อดใจหายไม่ได้เหมือนกัน ไม่คิดว่าขิงที่เคยรักเขามาก ๆ จะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้..
