บทที่ 4 ตอนที่ 3 เดี๋ยวขิงเหนื่อย

ตอนที่ 3 เดี๋ยวขิงเหนื่อย

หลายวันต่อมา 

เสียงสายเรียกเข้าแผดเสียงดังขึ้นทำให้เจ้าของโทรศัพท์เครื่องหรูเดินมาหยุดยืนเช็ดมือและรีบกดรับสายในทันที 

"สวัสดีค่ะ พี่เจมส์" เอ่ยตอบปลายสายไปน้ำเสียงปกติ เผื่อว่ารุ่นพี่จะแนะนำลูกค้ามาให้บ้าง แม้จะนานทีปีหนก็ยังดีกว่าไม่มีมาเลย 

พี่เจมส์เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ทำให้เธอเลิกกับซัน เพราะพี่เขามักจะอยู่ในช่วงเหตุการณ์ต่าง ๆ บ้างก็ชวนไปซ้อมแข่งรถ ลองรถ กินเหล้า และยังมีอีกสามคนที่อยู่ในกลุ่มนี้ ชื่อแต่ละคนจำได้ขึ้นใจ.. 'พี่เจมส์ พี่บอล หนึ่ง สอง' ไม่ใครก็ใครต้องเป็นฝ่ายชวน เดี๋ยววันเกิด วันครบรอบ มีแต่เวลาเฮฮาปาร์ตี้ทั้งนั้น 

(ว่างอยู่ไหมขิง เพื่อนไอ้บอลอยากได้ที่ดินเปล่าอะ พอจะมีแนะนำบ้างไหม ?)

"มีอยู่ในใจไหมคะ อยากให้ขิงไปช่วยต่อราคาหรืออยากให้หามาเสนอ" 

(หามาสักสองสามที่ เอาหลายไร่หน่อยนะ จะทำสนามยิงปืนอะ) 

"ถูกกฎหมายใช่ไหมคะ ?" ถามไปอย่างประหม่า เกิดตกกระไดพลอยโจนซวยไปด้วยคงแสนสาหัส เงินเก็บที่มีอยากเก็บไว้ซื้อบ้าน ไม่อยากใช้ประกันตัวเอง! 

(ถูกสิครับ ไม่เชื่อลองเข้าไปดูเพจ PhatGun แต่เพื่อนพี่มันอยากขยายอีกเลยมาถามว่าพอจะมีที่ให้เลือกหลาย ๆ ไร่ บ้างไหม)

"ที่ดินขิงพอรู้จักบ้างค่ะ แต่ถ้าอยากได้ในเมืองจะสู้ราคาไหวไหม มันเกินห้าสิบอะพี่ แต่ถ้าเป็นชานเมืองอาจจะเหลือสามสิบต้น ๆ ไม่ก็สี่สิบ" 

(เอาในเมืองอะ ชานเมืองเผื่อไว้ด้วยก็ได้) 

"ได้ค่ะ มีเบอร์ติดต่อให้ขิงไหมคะ" 

(พี่ไม่มี แต่ไอ้บอลบอกจะพาไปเจอนะ ขิงลองดูก่อนดิ ได้แล้วบอกพี่) 

"ค่ะ งั้นเดี๋ยวขิงโทรกลับนะ" 

(ครับ ๆ) 

"สวัสดีค่ะ" ตอบกลับปลายสายก่อนจะวางสาย แล้วรีบเข้ากลุ่มเพื่อนนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ว่าพอจะมีใครแนะนำทำเลได้ดีกว่าที่รู้จักอีกบ้าง 

น้ำขิงพึมพำรายชื่อสถานที่ถึงสามที่..ที่เจ้าของที่ดินฝากขายไว้ ก่อนจะไล่ดูที่ดินที่ยังว่างอยู่

"ถนนเกษตร เข้าซอยไปสองกิโลเมตร พื้นที่สองไร่ เก้าสิบล้าน..ถ้าไร่เดียวก็สี่สิบห้าล้าน อยู่กลางเมืองไม่ไกลมาก"

"ถนนศรีแถวชานเมือง เข้าซอยห้ากิโลเมตร สองไร่ หกสิบล้าน.."

"ถนนบริวารชานเมือง ติดถนนใหญ่ หนึ่งไร่ สามสิบล้าน" 

"สนามยิงปืนมันจะใหญ่แค่ไหนกันนะ.." พึมพำเสียงเบา คิดไม่ตกกับสนามยิงปืนที่ว่า จนนึกขึ้นได้ว่าพี่เจมส์แนะนำให้ไปดู PhatGun 

ตากลมสวยเลื่อนมองภาพถ่ายในสนามอย่างคนพินิจพิจารณา ขนาดคร่าว ๆ ในภาพคงสักไร่สองสามไร่ เพราะสามารถรองรับได้ไม่ต่ำกว่าสามสี่สิบคน แบ่งสนามเป็นโซนแล้วแต่ปืนแต่ละประเภท 

และเมื่อได้คำตอบ เธอจึงส่งรายละเอียดสถานที่พร้อมแนบภาพประกอบเข้าไปที่ไลน์พี่เจมส์ ยังไม่ทันที่จะออกจากแชตเขาก็ตอบกลับมาว่าโอเค ในคำว่าโอเคไม่รู้ว่าถูกใจหรือเปล่า หรือพื้นที่ใช้สอยน้อยไป..

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน 

สายเรียกเข้าจากพี่บอลก็โทรเข้ามา..

"ค่ะพี่บอล"

(อยากไปดูถนนศรีครับสองไร่ แล้วถนนบริวารขายอีกสักไร่ไหมครับน้อง) 

"ถ้าขายเป็นเจ้าของคนละคนนะคะ สนใจไหม" 

(ติดถนนนะ)

"ไกลหน่อยนะคะ ชานเมือง" 

(ครับ ไกลกว่าถนนศรีไม่กี่กิโล)

"ถ้าเลือกทำเล แนะนำเป็นถนนศรีนะคะ ไม่ใกล้ไม่ไกลมากเกินไป" 

(เปลี่ยวครับ กลางคืนใครจะกล้าขับรถ) 

"ปกติเขายิงปืนกันกลางคืนเหรอคะ ?" 

(เอ่อ..) 

เสียงจากปลายสายดูอึดอัด จนเธอต้องเอ่ย..

"ขิงขอโทษค่ะ ถามอะไรก็ไม่รู้ ว่าแต่..สนใจสองที่นี้ใช่ไหมคะ อยากให้ขิงพาไปดูสถานที่ไหมพี่บอล เผื่อจะตัดสินใจง่ายขึ้น" 

(พรุ่งนี้เช้าได้ไหมครับ)

"ได้ค่ะ ขิงว่างพอดี" 

(ให้พี่ไปรับหรือขับรถไปเองครับ) 

"ขับไปเองดีกว่าค่ะ นัดเจอกันที่ชานเมืองเลยก็ได้นะคะ"

(โอเคพี่ไปรับครับ มันไกล เดี๋ยวขิงขับรถเหนื่อย พี่ไม่อยากฟังเสียงไอ้ซันบ่น มันน่ารำคาญ) 

"เรื่องของเขาค่ะ" ซันก็คือซันไม่ใช่ขิง เราไม่ใช่คนเดียวกันและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องสนใจ 

(พี่ไปรับนะ แต่งตัวรอเลย เจ้าของสนามไปด้วย) 

"แปดโมงเช้านะคะ" 

(ครับผม) 

"สวัสดีค่ะ" ตอบปลายสายเสียงใส 

ก่อนจะยกมือไหว้ท่วมหัวขอให้ได้ขอให้โดน ขอให้เจ้าของสนามยิงปืนคนนี้ซื้อและไม่ต่อรองราคามากจนเกินไป จะได้รับค่านายหน้าเต็มเม็ดเต็มหน่วยหน่อย ถ้าได้จะเลี้ยงข้าวพวกพี่ ๆ กราบแนบตักงาม ๆ ที่เมตตาแนะนำลูกค้าทำให้ฝันที่อยากมีบ้านเป็นของตัวเองเป็นจริง 

"ขอให้เจ้าของสนามยิงปืนถูกใจทีเถิด เพี้ยง!" 

"ขอให้..ซื้อ! ซื้อ! ซื้อ!" 

"ส่วนแบ่งกลุ่มนายหน้า 3 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าขิงขายได้ 5 เปอร์เซ็นต์ มีบริการหลังการขาย.." 

"ถ้าขายหกสิบล้านก็จะได้..สามล้าน บวกลบแล้วสองล้านเกือบสาม ก็คุ้ม..นะ" พึมพำไปกดเครื่องคิดเลขคำนวณเงินไป 

"ขอเถอะนะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งปี ขอเงินก้อนหล่นทับทีเถิด เพี้ยง!" หลับตาพนมมือไหว้ปลก ๆ