บทที่ 6 ตอนที่ 5 ไม่รักษาแต่ก็ไม่ดูแล
ตอนที่ 5 ไม่รักษาแต่ก็ไม่ดูแล
ช่วงเย็นในวันนั้น..
คนรอได้รับข้อความจากรุ่นพี่ว่าใกล้จะถึงแล้ว เขาเลยรีบเข้าไปแอบในห้องน้ำล็อบบี้เพื่อรอเวลาที่หญิงสาวจะเดินเข้ามา จนเมื่อเห็นร่างคุ้นเคยเดินเข้ามาด้านในคอนโด เขาก็รีบออกไปเดินตามเป็นเงาเธอทันที
ไม่รู้น้ำขิงสนใจอะไรในจอโทรศัพท์ ทำให้ไม่หันมามองคนด้านหลังอย่างเขา แต่ก็ดีนะ จะได้ขึ้นไปด้านบนพร้อมกันเลย..
"เหนื่อยไหม" เขากระซิบถามน้ำขิงที่ก้มหน้าซูมอะไรบางอย่างในโทรศัพท์มือถือ คนถูกถามรีบขยับถอยหนีก่อนจะถอนหายใจโล่งใจที่ไม่ใช่โรคจิตแต่เป็นซันเดย์
"พี่บอลบอกแดดร้อนมาก แก้มแดงหมดเลย" ไม่พูดเปล่าวางหน้านิ้วมือลูบไล้แก้มนุ่มนิ่มอย่างเอ็นดู จนขยับใบหน้าเข้าไปใกล้คล้ายจะจูบ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะน้ำขิงรู้ทัน มือเธอดันเขาออกจนหน้าแทบหงาย
"อย่าเล่น!"
"เหนื่อยใช่ไหม เดี๋ยวเข้าห้องไปนวดให้ดีไหม ? สั่งอาหารให้ด้วย เลี้ยง ๆ"
"ว่างเหรอ ?"
"มาก ๆ"
"ไปหาอะไรทำซะสิ จะมากวนฉันทำไม"
"เค้าอยากอยู่กับเธอไม่ได้เลยเหรอ ?"
"ฐานะอะไร ? อย่าลืมว่าเราเลิกกันแล้ว" พูดตอกกลับไปเพราะอยากให้หน้าหงาย แต่ดูท่าคงหน้าด้านมากกว่า เดินออกจากลิฟต์ตามหลังต้อย ๆ ไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้สึกอะไรเลยมากกว่าละมั้ง คนถูกต่อว่าเมินเฉยต่อคำพูดของหญิงสาวคนรัก ต่อให้ตะโกนแสกหน้า หรือประกาศดังไปสามจังหวัดเขาก็จะยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ไม่กลับมาก็ง้อ ขัดขวางทุกคนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าขิงจะรำคาญยอมกลับมาเอง
ภายในห้อง
"เป็นระเบียบเรียบร้อยดีจัง ไปจัดห้องให้บ้างดิ"
"ก็เรียกสาว ๆ ของนายไปจัดสิ"
"ไม่เคยมีเถอะ"
"เวลาแข่งรถเสร็จ ที่เดินมานั่งตักบีบ ๆ นวด ๆ นั่นไม่ใช่เหรอ"
"พริตตี้เถอะ ไม่ได้เอาเลย"
"อมพระวัดไหนมาพูด ?" ถามเสียงเรียบ จะว่าหึงหวงก็ไม่ใช่ ออกจะยินดีถ้าซันมีใครสักคนที่เข้าใจ..
"ไม่ต้องอมหรอก ไม่เคยอยู่แล้ว" เขาพูดแล้วเดินไปสวมกอดน้ำขิงจากด้านหลัง เกยคางลงบนไหล่ของเธอคล้ายกำลังอ้อน..
"เหนื่อยไหม เหนื่อยก็ไม่ต้องทำงานแล้ว ไปอยู่ที่ร้านก็ได้"
"..พูดอะไร ?"
"ร้านของเราไง"
"ไร้สาระ"
"เค้าไม่ได้คิดว่าเป็นของเค้าคนเดียวหรอกนะ ถ้าไม่มีเธอจะมีทุกวันนี้เหรอ ไม่มีหรอก มันคือร้านของเรานะ SK Racing อะ" พูดแล้วกระชับกอดน้ำขิงแน่นขึ้น เดินดันกันไปนั่งที่โซฟาโดยดึงขิงลงมานั่งบนตัก ช้อนตามองแววตาละห้อยต่างจากเจ้าของห้องที่ขมวดคิ้วมองไม่สบอารมณ์
"อย่าทำแบบนี้!" หรี่ตามองมือปลาหมึกของซันที่เริ่มลูบคลำไปทั่วจนเขายอมผละมือปลาหมึกออกวางบนหน้าขา เธอเลยขยับลงจากตักเพื่อนั่งคุยกันดี ๆ แทนการคลอเคลียกัน ถ่านไฟเก่ายิ่งจุดติดง่ายอยู่ด้วย อย่าให้ไฟในถ่านมันปะทุเลย มีแต่เจ็บกับเจ็บ
ซันเดย์มองนัยน์ตาคนรักนิ่ง รับรู้ได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาที่เธอมอบให้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำได้แค่ทำใจยอมรับ จะให้วุ่นวายกับขิงมากไปก็กลัวเธอจะรำคาญจนหนีหน้าหายตา ตอนนี้เจอกันบ้างไม่เจอบ้างดีกว่าไม่เจอเลย
ร่างสูงอาสาขอดูแลด้วยการสั่งอาหารมาเลี้ยงนายหน้าสาวสวยที่ขายที่ดินเปล่าแปลงใหญ่ได้ เพราะปกติแล้วจะขายได้แค่งานสองงาน ได้ค่าขนมแค่หลักหมื่นหลักแสน แต่พอเห็นเธอได้เงินก้อนโตแบบนี้ก็อดที่จะดีใจกับความสำเร็จในชีวิตเธอตอนไม่มีเขา..ไม่ได้
'คิดแล้วมันก็เศร้า..' ขนาดได้เด้ายังไม่กลับมาเลย ตอนนี้ก็เรียกคะแนนสงสารกับทำคะแนนพอ รอวันที่คะแนนสูงริบเขาจะลงทัณฑ์ให้สาสม ระหว่างนี้ก็ขออย่าให้แมวขโมยตัวไหนมันมาโฉบของรักของหวงเขาไปแล้วกัน จากแมวเหมียว ๆ จะได้กลายเป็นหมาบ้า เสือโฮ่งทันที
เขากับขิงนั่งกินข้าวด้วยกันเงียบ ๆ เธอทำงาน ส่วนเขามองตามตาละห้อย หวนนึกไปถึงวันเก่า ๆ ที่ขิงคอยชวนคุย ตักอาหารให้แต่เขาดันนิสัยไม่ดี สนใจเกม สนใจเพื่อนมากกว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างมันเลยลงเอยแบบนี้ 'เวรกรรมแหละ' ไม่ใช่ก็ต้องใช่
"มองอะไร ?"
"คิดถึงขิงคนเดิมของเค้าจัง"
"ไม่ทันแล้วมั้ง" ตอบเสียงเรียบ คล้ายบอกให้รู้ว่าสายไปแล้ว สายเกินจะกู่กลับได้แล้ว คนได้ยินทำใจเย็นปั้นหน้ายิ้มหน้าระรื่น ทั้งที่ในใจแตกเป็นเสี่ยง ๆ เข้าใจถ่องแท้ถึงความรู้สึกขิงในวันวานว่าเธอนั้นเจ็บปวดกับคนอย่างเขามากแค่ไหน
"สองปีแล้ว อาจจะกลับมาปีที่สามสี่ก็ได้ เค้ารอได้เสมอ"
"ถ้าฉันบอกว่าไม่มีวันล่ะ ?"
"กี่ปีเค้าก็รอ เธอไม่มีใครเค้าไม่มีใคร เราอยู่ดูแลกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ได้ ขออย่างเดียว..อย่าให้ใครมาแทนที่เค้า แค่นั้นพอ"
"คำขอของนายมากเกินไป ฉันให้ไม่ได้หรอก"
"เธอจะเริ่มต้นใหม่ทั้งที่ยังรักเค้าทั้งใจแบบนี้เหรอ ?" ชะโงกหน้าไปใกล้ขิงจนแลกลมหายใจกัน เพื่อดูว่าที่เธอพูดมามันจริงหรือเปล่า จนเห็นสายตาที่สบตากัน 'ขิงเปลี่ยนไปมากแล้วจริง ๆ'
น้ำขิงก้มหน้าคลี่ยิ้มมุมปาก ช้อนตามองซันเดย์..
ตอนนี้เขาคงจะเจ็บ แต่วันนั้นเธอเจ็บยิ่งกว่า กี่ชั่วโมง กี่วัน กี่เดือน กี่ปี ที่ให้โอกาส ให้อภัยรอคนอย่างเขาปรับตัว เหมือนหวังน้ำบ่อหน้าจนเดินไปเจอความแห้งแล้งแล้วก็เดินต่อไปเรื่อย ๆ เพราะหวังจะเจอน้ำบ่อหน้าอีก 'ระยะเวลามันนานจนกัดกินหัวใจด้านชาไปหมดแล้ว' แทบไม่หลงเหลืออะไรแล้ว
"อะไรที่เคยขอแล้วทำให้ไม่ได้ วันนี้ไม่ต้องทำแล้ว.."
"..ฉันไม่ต้องการแล้ว"
"เธอไม่ต้องการเค้าเป็นไปไม่ได้หรอก เค้ารู้จักเธอดีที่สุดแล้วขิง" ซันเดย์พูดปลอบใจตัวเองแล้วเดินไปหยิบน้ำดื่มมาเทใส่แก้วยื่นให้หญิงสาวคนรัก น้ำขิงมองน้ำในแก้วนิ่งช้อนตาขึ้นสบตาก่อนจะใช้หลังมือปัดแก้วน้ำลงพื้น จนแก้วแตกกระจายน้ำหกเลอะเทอะ
"เห็นไหม แก้วที่มันแตกไปแล้วเป็นยังไง ต่อให้ซ่อมหรือทากาวมันก็ยังมีร่องรอยของบาดแผลอยู่ดี เลิกพยายามเถอะ.."
"อย่าทำแบบนี้ได้ไหมวะขิง.."
"เลิกยุ่งกับฉันสิ"
"อยากให้เลิกยุ่งมากก็ไปเริ่มต้นใหม่ดิ กูก็แม่ง..อยากมูฟออนเหมือนกัน อยากตัดให้ขาดสักที แต่มันทำไม่ได้ ทำไม่ได้.." ซันเดย์ก้มหน้าพูดทั้งน้ำตา เดินเลี่ยงเศษแก้วไปหยิบไม้กวาดที่โกยและไม้ถูมายืนเช็ดถูทั้งน้ำตา มีจังหวะหนึ่งที่เผลอสบตากันนัยน์ตาขิงวูบไหวเหมือนจะใจอ่อน แต่สุดท้ายเธอก็หันหนีตาแข็งใส่กันเหมือนเคย
"ถ้าฉันเริ่มต้นใหม่ได้ เราจะไม่มีอะไรติดค้างกันใช่ไหม"
"มันก็เป็นทางเลือกที่ดี เค้าเจ็บหน่อยไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างเธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยหรือลำบากใจกับคนแบบเค้าอีก"
"อืม..แต่ถ้านายจะเริ่มก่อนฉันก็ไม่ว่านะ"
"ไม่อะ ทำใจไม่ได้"
"ไม่รักษาแต่ก็ไม่ดูแล นายนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ เลยซัน" น้ำขิงพูดแล้วมองหน้าร่างสูงที่ยืนถูพื้นทั้งที่รอบตาตัวเองแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธปนเจ็บปวดจากการกระทำของคนตรงหน้าที่เคยฝากเอาไว้ ซันเดย์เงยหน้าขึ้นสบตาคลี่ยิ้มทั้งน้ำตาให้ พยักหน้ายอมรับความผิดที่ตัวเองก่อมาหลายปีอย่างจำนน
