บทที่ 9 ตอนที่ 8 อยากกินขิงครับ
ตอนที่ 8 อยากกินขิงครับ
น้ำขิงที่ได้รับข้อความติดธุระของชายหนุ่ม เธอรีบตอบกลับให้เขาวางใจและสามารถนัดในวันอื่นแทนได้โดยไม่ต้องเกรงใจ อีกฝ่ายตอบแต่คำว่าขอโทษมาพร้อมกับบอกว่าถ้าคืนนี้ทันจะเป็นฝ่ายมาหาเอง เธอไม่อยากรบเร้าเลยเลือกที่จะตามใจ เพราะถึงยังไงแล้ว เขาก็เป็นลูกค้าวีไอพีของเธอ..
ด้วยความที่ว่างมากหลังจากที่ได้รับค่าขนมจนหายเหนื่อย ร่างเล็กก็เริ่มมัดผมขึ้นสูงโชว์ลำคอขาว เพื่อที่จะเก็บกวาดทำความสะอาดห้องแบบที่กะจะทิ้งให้เกลี้ยงเลย หลังจากที่เก็บบ้างไม่เก็บบ้างตามอารมณ์ แต่การเก็บบ้างไม่เก็บบ้างก็ยังทำให้ใครอีกคนบอกว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ดี
'กลับห้องมาดึก ๆ มีข้าวให้กินตลอด'
'ห้องสะอาดแล้วสบายตาเนอะ'
'เธอเป็นเมียที่น่ารักมาก ๆ เค้ารักเธอนะขิง'
เสียงที่ดังขึ้นในโซนประสาททำใบหน้าสวยเผลอยิ้มไม่รู้ตัว ถึงแม้ว่าซันจะเป็นคนทำให้เธอเจ็บจนต้องหันกลับมารักตัวเอง แต่เขาก็ยังมีมุมดี ๆ ของการเป็นคนรักที่ดีอยู่มากเหมือนกัน อาจเป็นเพราะตอนนั้นเราต่างก็กำลังสร้างตัว..
แต่ด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง หลายเหตุการณ์มารวมกัน มันทำให้รู้ว่าการเลิกกันก็ไม่ได้แย่ เหมือนได้คืนอิสระให้เขาที่โหยหามันมาตลอด..
"เราอาจจะผ่านมาเพื่อเติมเต็มกันและกันแค่นั้นก็ได้" พูดแล้วก้มหน้ายิ้มเมื่อนึกถึงวันวาน..จนภาพเหตุการณ์เหล่านั้นฉายขึ้นซ้ำตรงหน้า
เป็นภาพสองเราที่วิ่งหยอกล้อกันในห้อง มีแต่เสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั้งห้อง มีแต่รอยยิ้ม ความสุขที่สุดในตอนนั้น จนเมื่อเธอสะดุดล้มนั่งจับกบอยู่บนพื้น ซันก็วิ่งอ้อมมานั่งหัวเราะตรงหน้าทำให้หมั่นไส้เขาจนลืมความเจ็บแล้วกระโจนเข้าใส่ หลังจากที่แกล้งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เราก็ลงเอยด้วยการใช้ร่างกายบอกรักกันที่กลางห้อง..
"ตอนนั้นฉันมีความสุขมากจริง ๆ" พึมพำเสียงแผ่วเบา พยายามตั้งสติแล้วพาตัวเองกลับมาโลกความเป็นจริง ที่ไม่ใช่ฝันหลอกลวงแบบนั้น จนกระทั่ง..
พรึบ! เศษแก้วที่แตกวันก่อนบาดเข้าที่เท้าจนรู้สึกเจ็บจี๊ด..
"อื้อ.." น้ำขิงกระโดดขาเดียวไปนั่งที่โซฟาแล้วยกเท้าที่เหยียบเศษแก้วขึ้นมาดู กลั้นใจดึงเศษเล็ก ๆ นั้นออกจากฝ่าเท้า มือข้างที่จับเท้ากดเลือดที่ไหลแน่นเพราะเจ็บจี๊ดมากจนเสียวแปลบไปทั้งเท้า
"เห็นไหม ความจริงมันเจ็บแบบนี้ ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว เวรกรรมตามสนอง..อือ เจ็บอ่า" เธอพูดปากสั่นร้องครางในลำคอ หวนนึกไปถึงวันที่ปัดแก้วแตก หากย้อนเวลากลับไปได้จะไม่ปัดเลย จะไม่ทำให้ตัวเองต้องมาเจ็บแบบนี้ โทษใครไม่ได้ก็ต้องโทษตัวเองเพราะทำเอง
"ฮึบ!" ร่างเล็กพยายามฮึดสู้ เดินเขย่งเท้าสลับกระโดดขาเดียวไปเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำชโลมล้างเท้าที่เลือดสีแดงสดไหลออกมา
"ทีไปหาหมอเจาะเลือด ไม่เคยออก ต้องเจาะซ้ำ ทีแบบนี้ไหลชุ่มเลยนะ ไม่ยุติธรรม!" ว่าให้เลือดไม่รักดี เวลาโดนเจาะไม่เคยจะออกให้ในครั้งแรก ต้องโดนซ้ำ ๆ หลายเข็มถึงจะยอมออกให้ ชิ!
หญิงสาวนั่งทำแผลให้ตัวเองและเดินระมัดระวังไปใส่รองเท้าสำหรับเดินในห้อง ปากก็พึมพำร้องเพลงไป บ่นตัวเองบ้างที่ทำห้องรก เก็บเอกสารไม่เป็นที่ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสองชั่วโมง เหงื่อตามร่างกายก็ไหลซกเพราะทั้งยกทั้งย้ายจัดใหม่หมดเลย ความเหนอะหนะบนร่างกายทำให้เธอเลือกไปอาบน้ำชำระล้างเหงื่อไคลเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่น
ทว่ายังไม่ทันหายเหนื่อย โทรศัพท์ตัวดีก็แผดเสียงดังขึ้น ซึ่งเป็นสายเรียกเข้าจากคุณพัตเตอร์..
(นอนหรือยัง ไปรอห้องผมได้ไหม)
"คะ ?" ตอบกลับงุนงง เพราะเสียงที่ดังแทรกมันดังมากจนจับใจความไม่ค่อยถูก
(อีกครึ่งชั่วโมงผมจะกลับแล้ว ไปเจอกันที่ห้องผม)
"อ้อ.." ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธ ชายหนุ่มก็กดวางสายแล้วส่งโลเคชันมาให้แทน
"ก็..ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ไม่ปลอดภัยเลยแฮะ" น้ำขิงส่ายหน้าพูดกับข้อความที่เพิ่งอ่านจบไป
คลับ..
ผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันถึงห้าหกคนที่เพิ่งทำความรู้จักกัน ดูจะเข้ากันได้ดี เหมือนที่ว่าศีลเสมอมักจะเข้ากันง่ายคงจะจริง
"กูกลับก่อน มีธุระไปต่อ" พัตเตอร์รั้งคอเพื่อนรักมากระซิบ จนมันรีบผละออกแล้วหรี่ตามองอย่างคนจับพิรุธ
"มึงนัดใครไว้ ?"
"ไม่"
"ไม่บอก ?"
"ไม่เสือก" ร่างสูงพูดแล้วตบบ่าบอลเพื่อนรัก หันไปมองคนอื่นที่ยังสนุกสนานกับเด็กเอนอยู่เลยเลือกไม่รบกวน เดินออกไปเงียบ ๆ จนสามารถออกมาสูดอากาศหายใจด้านนอกได้
คอนโด AE
ร่างสูงหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดของคอนโด หางตาเหลือบไปเห็นรถคุ้น ๆ ของใครบางคนที่เพิ่งดับเครื่องจนกระทั่งเธอเปิดประตูออกมา เขาเลยรีบลดกระจกแล้ววี้ดวิ้วใส่เธอ น้ำขิงที่หันมาเห็นยืนก้มหน้าหัวเราะส่ายหน้า สาวเท้ามาจนหยุดอยู่ด้านข้างคนขับ
"เมาไหมคะ.."
"ลองจูบดูสิครับ"
"รีบไปจอดเถอะค่ะ" น้ำขิงพูดแล้วถอยหลังออกห่าง ไปหยุดรออีกมุมที่เขาถอยรถเข้าไปจอด จนกระทั่งร่างสูงเดินออกจากรถตรงมาหาเธอ
"ไกลจากคอนโดคุณไหม"
"ไม่เท่าไหร่นะคะ แต่กลิ่นเหล้าหึ่งเลย.." พูดแล้วหรี่ตามองคนตัวสูงกว่าที่ไม่รู้ว่าแอบไปอาบเหล้าที่ไหนมา เพราะกลิ่นมันตีขึ้นจมูกมากจริง ๆ คนถูกแซวได้แต่อมยิ้ม โน้มใบหน้าลงมาอิงขมับบางแล้วกระซิบข้างกกหู
"เมานะ..แต่กลับมาหาได้"
"เมาแล้วขับ พฤติกรรมที่ไม่ควรค่ะ"
"ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้น เคารพก็เคารพอยู่นะกฎหมายจราจรน่ะ แต่พอดีว่ามีคนรอเลยยอมแหก.."
"โทษฉันเหรอ ?"
"เปล่าครับ แค่บอกเฉย ๆ"
"สภาพนี้จะทานอะไรคะ มาม่าไหม แก้แฮงค์" ถามติดประหม่า เขาดูเหมือนจะไม่ไหว แต่น้ำเสียงสีหน้าสายตายังคงเดิมทุกอย่าง เจ้าเล่ห์เหมือนตอนที่ทำอะไรกันไม่มีผิด ทั้งที่ปกติอยู่ด้านนอกเขาจะไม่แสดงออก แต่ตอนนี้..
"อยากกินขิงครับ"
"คุณขึ้นไปรอบนห้องได้ไหม ฉันจะไปซื้อให้ค่ะ"
"ครับ ?" พัตเตอร์เลิกคิ้วขึ้นแล้วรั้งข้อมือหญิงสาวที่กำลังจะเดินห่างออกไปกลับมาอยู่ในอ้อมแขน ดึงเธอมาหยุดยืนตรงหน้าโอบรอบเอวเล็กคล้ายกำลังสวมกอด โน้มใบหน้าลงจนหน้าผากอิงไหล่มน..แล้วกระซิบ
"ผมหมายถึงคุณครับ ขิงคือคุณ.."
ร่างเล็กที่ยืนนิ่งให้กอดตัวแข็งทื่อเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในห้องเย็นที่อุณหภูมิติดลบ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มซึมออกมารอบกรอบหน้าเพราะริมฝีปากอุ่น ๆ ของคุณเขาที่ขบเม้มลาดไหล่และลำคอ..ทำให้สองมือเปียกชื้นต้องยกขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ลืมตาแทบไม่ขึ้นให้ตั้งสติ
"คุณเมามาก.."
"ถ้ากรุณาช่วยไปส่งผมหน่อยได้ไหม"
"เอ่อ..ค่ะ ๆ ฉันไปส่ง"
เขาเมามากจากที่มองตาที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ในตอนนี้ เธอพยุงเขาเดินเข้าไปในตัวคอนโดจนถึงลิฟต์..ขึ้นไปจนหยุดอยู่หน้าห้องนอน และส่งเขาล้มลงที่เตียงนอน
"วร้ายย!" เสียงร้องตกใจดังขึ้นเพราะคนเมาที่กระชากแขนจนล้มลงไปทับตัวเขา สีหน้าสายตาเขาดูพึงพอใจมากไม่เหมือนอย่างตอนที่พยุงขึ้นมาเลย หรือว่า..
"ผมอยากกินขิง.."
