บทที่ 20 แผ่นหลังที่คุ้นเคย(2)

“อย่าขยับนะครับ”เสียงของพีรวัชต่ำลง ไม่เหลือแววล้อเล่นเหมือนก่อนหน้า “ถ้าพี่ขยับ พี่ธีต้องสังเกตเห็นพี่แน่นอน แล้วด้วยนิสัยขี้หวงคนของพี่ธี เขาต้องเอาเรื่องพี่แน่ๆ”

ลลิตาชะงัก ลมหายใจติดอยู่ในอก ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าพีรวัช

“เงยหน้าขึ้นมองหน้าผมไว้ครับ อย่าให้มีพิรุจ” ลลิตาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตามที่พีรว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ