บทที่ 30 ท่าทีของพีรวัช

ลลิตาเดินขึ้นบันไดโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลัง ตลอดทางจากห้องอาหารจนถึงหน้าห้องนอน เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ

ก็แค่หน้าที่ดูแลบ้าน

เดิมทีมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้ว หากรรินดาอยากทำ ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายทำไป ดีเสียอีกเธอจะได้ไม่ต้องมาปวดหัวกับเรื่องของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อีกไม่ถึง...