บทที่ 31 ใกล้

               Plawan Talks.

“อื้อ...” ฉันครางออกมาตามปกติเหมือนที่เคยทำตอนตื่นนอนตอนเช้าแบบทุกวัน เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ลืมขึ้นสู้กับแสงสว่างของวันใหม่ แต่ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแทนที่จะเป็นผ้าม่านของหน้าต่างหรือฝ้าเพดานเหมือนทุก ๆ วัน แต่มันกลับเป็นใบหน้านิ่งสนิทที่กำลังกะพริบตาปริบ ๆ มอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ