บทที่ 10 บทที่ 10

“สร้างภาพ” คำๆ นี้ดังแว่วเข้ามาให้ลดาได้ยิน แต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจเขา ยังคงยิ้มให้ทุกคนในงาน ถ่ายรูปร่วมกันโดยมีปรียาคอยคุมพฤติกรรมของพี่ชายอยู่ข้างๆ อีกแรง เพราะโอบนั้นบทจะหัวรั้นก็ไม่มีเหตุผลมากคนหนึ่ง

“ยิ้มหน่อยสิคะพี่โอบ”

“พี่ไม่ชอบฝืนความรู้สึก”

“เฮ้อ! ไม่ชอบก็ต้องฝืน เพราะแม่กำลังมองพี่กับลดาอยู่ตรงระเบียงห้อง เห็นไหมคะนั่น” ปรียาชำเลืองไปมองจุดที่เธอบอกซึ่งพอหันมาพ่อเลี้ยงโอบก็เห็นแม่นั่งอยู่จริงๆ นั่นทำให้ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทีเข้าไปใกล้ลดามากขึ้น พร้อมกับคว้ามือของเธอมากุมไว้ พลอยทำให้ลดาแปลกใจไปด้วย

“แม่ฉันมองอยู่” 

“ค่ะ” เจ้าสาวของพ่อเลี้ยงโอบเอ่ยรับแค่นั้น ก่อนที่จะเล่นละครฉากใหญ่ตามน้ำไปอีกคน ภาพที่เห็นพลอยทำให้โสภีตื้นตันด้วยความสุข แม้ตอนนี้โอบจะไม่ได้คิดอะไรกับลดา แต่เธอเชื่อว่าไม่นานโอบจะเปิดใจและมองเห็นว่าลดานั้นมีค่ามากแค่ไหน

ในขณะที่ในไร่โกโก้กำลังมีงานมงคล รถเอสยูวีมูลค่าล้านปลายๆ คันหนึ่งก็แล่นมาตามถนนลูกรังสีแดงเพื่อตรงไปตามทางซึ่งมีจุดหมายปลายทางคือไร่โอบอุ้ม ปีใหม่กลับมาก่อนกำหนด เพราะเธอทนคิดถึงคนรักหนุ่มไม่ไหวแล้วนั่นเอง ต้องการกลับมาเพื่อเซอร์ไพรส์เขาให้ตกใจเล่น แต่สุดท้ายเหมือนกับว่าเธอต่างหากที่กำลังจะถูกเซอร์ไพรส์

“วันนี้มีงานเลี้ยงอะไรกัน” ทันทีที่จอดรถได้ ปีใหม่ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ สถานที่จัดงานที่ตกแต่งเหมือนงานแต่งงานไม่มีผิด หรือว่าจะมีคนมาเช่าไร่โกโก้ของพ่อเลี้ยงโอบจัดงานแต่งงาน แต่ทำไมบรรดาคนงานในไร่ถึงเข้าไปนั่งร่วมงานกันแบบนั้น

หลังจากที่จอดรถเรียบร้อย ปีใหม่ก็เดินปะปนเข้าไปร่วมงานพร้อมทั้งสอดส่องมองหาพ่อเลี้ยงโอบไปด้วย เขาคือรักครั้งใหม่ของเธอ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้ร่ำรวยมหาศาล แต่ทว่าก็ไม่ได้ขี้เหร่ถึงขั้นไม่มีสมบัติอะไร เขาเป็นถึงพ่อเลี้ยงที่มีไร่โกโก้เป็นร้อยไร่ ไหนจะรีสอร์ต แสนสวยริมเขานั่นอีก มิหนำซ้ำยังหล่อเหลาไม่แพ้ใคร ที่สำคัญคือหัวอ่อนไม่สนใจโซเชียล สนใจเพียงเธอคนเดียว ไม่ว่าจะพูดอะไรชายหนุ่มก็เห็นดีเห็นงามไปด้วย ผู้ชายน่ารักๆ แถมยังโง่ในบางครั้งแบบนี้ เธอจะไม่รักได้ยังไง

“คะ…คุณปีใหม่”

“สวัสดีจ้ะเปรม นี่งานเลี้ยงอะไรกันจ๊ะ หรือว่ามีคนในไร่แต่งงาน” ปีใหม่เอ่ยถามยิ้มๆ แต่เปรมนั้นกลับยิ้มไม่ค่อยออก พอหันมาขอตัวช่วยสมศักดิ์ก็นั่งอึ้งไปอีกคน รวมทั้งทุกคนบนโต๊ะที่นั่งอ้าปากค้างไม่พูดไม่จากันไปเป็นแถบๆ ในเมื่อไม่มีใครได้สติ เปรมจึงจำต้องตอบคำถามของปีใหม่เสียเอง

“ชะ…ใช่ครับ มีคนในไร่ตะ…แต่งงาน” เปรมตอบตะกุกตะกัก

“จริงเหรอ แล้วเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวอยู่ไหนจ๊ะ ฉันจะได้เข้าไปแสดงความยินดีด้วย”

“เอ่อ…ทะ…ทางนั้นครับคุณปีใหม่” ขณะพูดก็ชี้นิ้วไปยังที่พ่อเลี้ยงโอบนั่งอยู่

“ขอบใจจ้ะ” เอ่ยรับเสร็จปีใหม่ก็เดินตรงไปยังทิศทางที่ว่านั่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นั่นทำให้สมศักดิ์ได้สติทันที

“ไอ้เปรม เอ็งจะบอกทำไมว่าพ่อเลี้ยงอยู่ทางนั้นวะ”

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกเองเล่า”

“ใครจะกล้า” แค่คิดสมศักดิ์ก็ขนหัวลุกแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยถ้าปีใหม่รู้เรื่องนี้เข้า จะเป็นยังไง

“ผมว่าเราสะกิดบรรดาคนงานให้รีบสลายตัวกันดีกว่าพี่ ท่าทางงานนี้จะเดือด”

“ไอ้นี่ นั่นมันเจ้านายเรานะเว้ย พ่อเลี้ยงโอบของทุกคนเชียวนะ เอ็งจะทิ้งพ่อเลี้ยงได้ลงคอเชียวเหรอ” สมศักดิ์ค้านทันที เพราะไม่อยากทิ้งเอาตัวรอดอยู่คนเดียวนี่นา

“เรื่องแบบนี้เปรมไม่ขอยุ่งนะพี่ เรื่องส่วนตัวพ่อเลี้ยง เปรมไม่เกี่ยว” เปรมค่อยๆ สะกิดบอกคนข้างๆ จากนั้นก็พร้อมจะสลายตัวทุกเมื่อ

“ถ้าเอ็งไม่เกี่ยวงั้นข้าก็ไม่เกี่ยวว่ะ”

“อ้าว! ไหนพี่พูดเหมือนจะอยู่ให้กำลังใจพ่อเลี้ยง”

“ไว้ค่อยให้วันหลัง ส่วนวันนี้สลายตัวกันก่อนดีกว่าพวกเรา โชคดีนะครับพ่อเลี้ยง ไปๆ บอกให้ทุกคนทยอยกลับกันได้แล้ว” พูดจบสมศักดิ์ก็เดินนำหน้าลิ่วๆ ไปก่อนคนอื่นเสียด้วยซ้ำ บรรดาลูกน้องคนงานในไร่ที่รู้เรื่องต่างพากันแยกย้ายไปอย่างเงียบๆ เพราะนี่คือเรื่องที่พวกตนไม่อาจเข้าไปยุ่งได้ สิ่งที่ทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ

ปีใหม่เดินยิ้มทักทายทุกคนภายในงานอย่างเป็นกันเอง โดยที่เธอนั้นไม่ได้เอะใจอะไรทั้งสิ้น กระทั่งมาหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าเวทีขนาดเล็ก ป้ายบนเวทีเขียนเป็นภาษาอังกฤษอย่างชัดเจนว่า

“wedding L&O” เธออ่านข้อความบนป้าย ทวนไปสองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอนั้นอ่านไม่ผิดแน่ แม้จะเห็นแค่ตัวย่อ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่านั่นคือตัวย่อชื่อของโอบกัน และจังหวะที่หันมาก็เจอเข้ากับชายหนุ่มพอดี

“ปีใหม่!” พ่อเลี้ยงโอบอุทานชื่อคนรักสาวออกมา ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาปีใหม่ที่เวลานี้นิ่งงันไป ชื่อย่อนั่นคือพ่อเลี้ยงโอบไม่ผิดแน่ เพราะเวลานี้เขาใส่ชุดเหมือนเจ้าบ่าวไม่มีผิด มิหนำซ้ำบนคอยังมีมาลัยคล้องอยู่และรอยเจิมที่หน้าผากสามรอยนั่น เธอเองก็เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วมีหรือจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมเขาไปแต่งงานแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้น