บทที่ 24 บทที่ 24

พอมาได้นั่งมองจริงๆ จังๆ พ่อเลี้ยงโอบถึงได้รู้ว่าตอนนี้ลดานั้นไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว แต่ว่าเธอโตเป็นสาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนี่สิที่เขาไม่รู้ ลดาในความทรงจำของเขาคือสาวน้อยตัวเล็กๆ ยิ้มสดใส ที่พูดจ้อได้ทั้งวันไม่มีหยุดพัก เขาเดินไปไหนเธอก็มักจะเดินตามไปด้วย

หลังจากวันนั้นดูทุกอย่างจะเปลี่ยนไปห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ