บทที่ 30 บทที่ 30

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ” พ่อเลี้ยงโอบกัดฟันถามออกไป ทั้งๆ ที่เขาเองก็ทรมานเหลือเกินเช่นกัน นั่นเพราะเวลานี้ภายในร่างกายของลดากำลังตอดรัดถี่ๆ ปฏิกิริยาของเธอคือการผลักไสเขาให้ออกไป แต่มันกลับทำให้เขาเสียวซ่านจนพูดไม่ออก 

“พะ…พ่อเลี้ยงโอบ” ลดาโกหกในสถานการณ์ที่มันแสนจะล่อแหลม

“ไม่ใช่…อืม” คนตั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ