บทที่ 47 บทที่ 47

“อ่า…อร๊ายยย” เวลานี้ลดาทรมานเหลือเกิน แต่มันเป็นความทรมานที่มาพร้อมกับความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ ร่างบอบบางไหวโยกตามแรงส่งที่เขามอบให้

สะโพกผายยกขึ้นจนมันลอยเด่นอย่างไม่รู้ตัว พ่อเลี้ยงโอบอาศัยจังหวะนั้นถอดบิกินี่ที่แสนจะเกะกะให้หลุดไปจากร่างกายของลดา เวลานี้เธอจึงกึ่งๆ เปลือย นั่นเพราะชุดนอนตัวยาว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ