บทที่ 5 บทที่ 5
“ว่ายังไงนะครับแม่ จะให้ผมแต่งงานกับ…อย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มไม่เอ่ยชื่อลดา แต่กลับหันมามองเธอนิ่ง
“ใช่” โสภีเอ่ยรับ
“ทำไมผมต้องแต่งงานกับลูกเลี้ยงคนนี้ของแม่ด้วย ยังไงผมก็ไม่แต่งครับ เพราะผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักและจะแต่งงานจะยกย่องเธอเป็นภรรยาคือปีใหม่” คำพูดของพ่อเลี้ยงโอบเสียดแทงความรู้สึกของลดาเข้าอย่างจัง แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่พอเพียงแค่นี้
“เป็นตายร้ายดียังไง ผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด”
“พี่โอบ รู้ตัวบ้างไหมว่าพูดอะไรออกมา” ปรียาพยายามปรามพี่ชาย นั่นเพราะแต่ละคำพูดของโอบทำร้ายจิตใจลดาที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
“พี่รู้ตัวสิอุ้มว่ากำลังพูดอะไร อุ้มเองก็รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นด้วยใช่ไหม” พ่อเลี้ยงโอบพาลอารมณ์โกรธใส่น้องสาวด้วยอีกคน
“แต่ถ้าโอบไม่แต่งงานกับลดา โอบก็จะไม่ได้อะไรเลย เพราะแม่ทำพินัยกรรมยกทุกอย่างที่ควรจะเป็นของโอบให้ลดาไปหมดแล้ว ทั้งไร่โกโก้ทั้งรีสอร์ตที่อยู่ติดกัน” โสภีกัดฟันพูดพร้อมกับยื่นซองสีน้ำตาลให้ลูกชายไป พินัยกรรมฉบับนี้เธอทำตอนที่ยังมีสติครบถ้วน แต่คนที่เพิ่งเซ็นรับรองว่าคือฉบับจริงคนล่าสุดก็คือนายแพทย์ประสิทธิ์
พ่อเลี้ยงโอบรับมาถือไว้ ก่อนจะเปิดซองออกแล้วหยิบกระดาษด้านในออกมาอ่าน ซึ่งข้อความบนพินัยกรรมเหมือนกับที่ผู้เป็นแม่ได้บอกไว้เมื่อครู่นี้ทุกอย่าง ก่อนจะไล่อ่านไปจนถึงส่วนท้ายของพินัยกรรม
“ระยะเวลาที่ผมต้องแต่งงานกับเธอห้ามหย่าขาดจากกันคือหนึ่งปีใช่ไหมครับ” โอบสรุปข้อความบนพินัยกรรมที่กำลังถือไว้อยู่ในมือ โดยเฉพาะส่วนที่เพิ่มเข้ามาในตอนท้ายซึ่งระบุระยะเวลาที่เขากับลดาต้องใช้คำว่าสามีและภรรยาไว้อย่างชัดเจนว่าเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น
ถ้าเขาอดทนจนครบหนึ่งปีแล้วขอหย่ากับลดา เขาก็จะได้ทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเขาคืน ทั้งสมบัติทั้งอิสระ หลังจากนั้นก็จะได้แต่งงานกับปีใหม่ได้อย่างถูกต้องสินะ
“ใช่…เพราะสะใภ้ของแม่ คนที่จะได้ใช้นามสกุลทองไพศาลต้องเป็นลดาคนเดียวเท่านั้น” แม้จะอยากระบุไว้สักสิบปี แต่ก็กลัวว่าจะนานเกินไปสำหรับอิสระของลดา หวังว่าหนึ่งปีหลังจากนี้โอบจะได้เห็นธาตุแท้ของปีใหม่บ้าง เพราะตอนนี้ลูกชายเธอกำลังหลงปีใหม่จนโงหัวไม่ขึ้นก็ว่าได้ ปีใหม่เองก็เข้าถูกจุดทำการบ้านมาดี รู้ว่าโอบชอบผู้หญิงแบบไหนก็พยายามเป็นแบบนั้น เพิ่งรู้จักกันได้แค่สี่ห้าเดือนกลับทำให้โอบคิดอยากจะแต่งงานด้วยเสียแล้ว
“เธอ…ข่มขู่อะไรแม่ฉัน” พ่อเลี้ยงโอบหันมาคว้าตัวลดาไว้แล้วเขย่าตัวเธอแรงๆ เพื่อฟังคำตอบ นั่นเพราะคิดในแง่ร้ายว่าถ้าไม่มีผลประโยชน์ ลดาคงไม่ทำเช่นนี้
“ลดาไม่ได้ทำอะไร”
“ไม่ได้ทำอะไร…แล้วทำไมฉันต้องแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอด้วย” ประโยคนี้ช่างเสียดแทงความรู้สึกของลดานัก นั่นเพราะถ้าเลือกได้ เธอหรือจะอยากแต่งงานกับผู้ชายไม่มีเหตุผลแบบเขา
“ปล่อยลดานะพี่โอบ” ปรียารีบเข้ามาดึงพี่ชายให้ออกห่างลดา
“เราก็เห็นดีเห็นงามเรื่องนี้ด้วยอีกคนใช่ไหมอุ้ม”
“ใช่ค่ะ” คำตอบรับของน้องสาวทำให้โอบยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นั่นเพราะคิดว่าตนถูกหลอกอยู่คนเดียว
“แค่กๆ” ในระหว่างที่สองพี่น้องทะเลาะกัน โสภีก็เกิดไอขึ้นมาอย่างหนักอีกครั้ง ซึ่งพอเห็นแบบนั้นลดาก็รีบเข้าไปช่วยลูบหลังให้
“คุณป้าคะ ทำใจดีๆ ไว้นะคะ”
“อุ้ม…ไปตามอาหมอมาอีกที” ทันทีที่หันมาเห็นอาการของแม่ โอบก็สั่งให้ปรียาไปตามหมอมาอีกครั้ง แต่กลับถูกผู้เป็นแม่ห้ามไว้
“ไม่ต้องไปตามอุ้ม ปล่อยแม่ตายตอนนี้นี่แหละ...แค่กๆ”
“แม่ครับ” สีหน้าของโอบนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เวลานี้ถ้าเขามีตัวเลือกอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับลดา เขาจะทำอย่างไม่ลังเล
“ถ้าโอบไม่รับปาก...แค่กๆ ว่าจะแต่งงานกับลดา แม่ก็จะตายตอนนี้...แค่กๆ” เลือดสีแดงสดมากมายไหลออกมาจากปากซีดๆ ของโสภีอีกครั้ง แต่ทว่าโอบก็ยังไม่ปริปากพูด
“งั้นโอบก็จัดงานศพของแม่ได้เลย...แค่กๆ” โสภีเค้นไอออกมาอย่างรุนแรงเพื่อประชดคำตอบของลูกชายตัวดี ที่ปิดปากเงียบแบบนี้คงยืนกรานแน่วแน่ว่าไม่มีวันแต่งงานกับลดาตามที่เธอต้องการสินะ การไอครั้งนี้รุนแรงเพราะมีลิ่มเลือดปนออกมาด้วย ภาพที่เห็นทำให้ทั้งสามคนต่างใจคอไม่ดี
“พี่โอบ จะรอให้แม่ตายก่อนหรือยังไงถึงจะรับปาก” ปรียาเร่งเร้าพี่ชายอีกคน นั่นเพราะอาการของผู้เป็นแม่ไม่สู้ดีแล้ว
“พี่ไม่ได้อยากให้แม่เป็นอะไร”
“งั้นก็รับปากแม่เร็วๆ เข้าสิ” น้องสาวเร่งขอคำตอบอีกครั้ง บวกกับอาการของแม่ที่ไม่สู้ดี ทำให้พ่อเลี้ยงโอบจำต้องยอม
“ผมรับปากครับ ผมรับปากแม่แล้ว อุ้มรีบไปตามอาหมอมาเร็ว” ทันทีที่รับปากว่าจะทำตามที่แม่ขอทุกอย่าง พ่อเลี้ยงโอบก็หันมาสั่งน้องสาวทันที
“ค่ะๆ” รับคำเสร็จปรียารีบรุดไปตามนายแพทย์ประสิทธิ์มาอีกครั้ง ซึ่งทันทีที่วางผู้เป็นแม่นอนบนเตียงได้ พ่อเลี้ยงโอบก็หันมาเอ่ยกับลดาเสียงเรียบ
“สมใจเธอแล้วสิ” ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหูของคนฟัง แต่ลดากลับไม่ได้แสดงท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนกับการประชดประชันของพ่อเลี้ยงโอบ นั่นเพราะเธอเองก็ไม่ได้ยินดีที่จะแต่งงานกับชายหนุ่มเลยสักนิด ที่ทำเพราะจำยอมเช่นเดียวกับเขาต่างหาก ต่อให้เขาเป็นรักแรกของเธอแล้วไง!
