บทที่ 7 บทที่ 7
“พ่อเลี้ยงครับ”
“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนๆ ของพ่อเลี้ยงโอบเอ่ยรับขึ้น นั่นทำให้สมศักดิ์ผู้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญจากทุกๆ คนเพื่อเป็นทัพหน้าเข้ามาสอบถามเจ้านายสะดุ้ง
“ไม่มีครับ แค่สงสัย”
“สงสัย...สงสัยอะไร” พ่อเลี้ยงโอบหันมาเท้วสะเอวรอฟังคำตอบจากลูกน้องคนสนิท
“ก็สงสัยว่าทำไมพ่อเลี้ยงไม่พักผ่อนครับ อีกวันสองวันก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว”
“ไม่อยากพัก หรือพวกนายอยากพักกัน เอาไหม ฉันจะได้ให้ลาออกทั้งหมด”
“ไม่อยากพักครับ แค่อยากรู้” สมศักดิ์รีบแย้งทันที นี่ถ้าเป็นคนอื่นทะเล่อทะล่ามาถามพ่อเลี้ยงโอบแบบนี้ อาจได้กินลูกถีบได้โดยง่าย แต่จะว่าไปคนพวกนั้นก็ไม่เคยทำสักครั้ง นอกเสียจากสมศักดิ์คนเดียว
“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอยากรู้ ไปทำงานกันได้แล้ว ไป”
“ครับๆ พ่อเลี้ยง อ้อ…แล้วจุดที่จะจัดงานแต่งงานให้พวกผมตกแต่งอะไรเพิ่มไหมครับ” หันหลังให้สองก้าว สมศักดิ์ก็หันมาถามความคิดเห็นจากพ่อเลี้ยงโอบ
“ไม่…พวกนายอยากตกแต่งแบบไหนก็ตามสบาย” เอ่ยจบพ่อเลี้ยงโอบก็เดินห่างออกไปเสียเอง นั่นเพราะเขาไม่เอาสมองไปคิดเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่นอน ถ้าแม่เขาอยากให้แต่งงานกับลดา เขาก็จะแต่ง ส่วนงานมันจะออกมารูปแบบไหน เชิญเธอจัดการไปเองคนเดียวก็แล้วกัน
“พี่ๆ สรุปนี่มันงานแต่งงานเราหรืองานแต่งงานของพ่อเลี้ยงกันแน่” เปรมเด็กหนุ่มในไร่คู่หูของสมศักดิ์เอ่ยถามขึ้น
“ของพ่อเลี้ยงสิ ถามทำไม”
“ก็ดูพ่อเลี้ยงไม่ตื่นเต้น ไม่ทำอะไรเลย วันๆ ยังทำงานตากแดดหน้าดำงกๆ” สมศักดิ์นั้นเห็นด้วยกับคำพูดของเปรม แต่อย่างว่าตนมันแค่ลูกน้อง ไปแย้งความคิดส่วนตัวของเจ้านายได้เสียที่ไหน
“เออ…ข้อนั้นข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่สงสัยไปก็เท่านั้น เอาวะ…ไหนๆ พ่อเลี้ยงของเราก็จะแต่งงานทั้งที เรามาจัดสถานที่ให้มันสวยสุดๆ ไปเลยดีกว่า ต้นไม้ดอกไม้มีเท่าไหร่ขนมาให้หมด เดี๋ยวข้าจัดการออกแบบเอง” สมศักดิ์ยืนกอดอกยักคิ้วอย่างมั่นใจ
“ทำเป็นหรือพี่”
“ทำไม่เป็นก็เปิดหาแบบสวยๆ จากอาจารย์กูสิ”
“อาจารย์กู นี่อยู่วัดหรือโรงเรียนไหนพี่” คำถามซื่อๆ ของเปรมทำให้คนฟังนึกขำ ก่อนจะเฉลยให้
“โรงเรียนกูเกิล”
“อ๋อ…โรงเรียนกูเกิล” เปรมถึงบางอ้อทันที จากนั้นก็แยกย้ายกันไปเตรียมสถานที่จัดงาน โดยบ่ายๆ ก็มีปรียาลงมาเป็นแม่งานอีกแรง นั่นเพราะรู้ว่าพี่ชายเธอคงไม่เอาอะไรทั้งนั้น แต่จะปล่อยให้งานแต่งงานของลดาที่จะเกิดขึ้นเสาร์นี้เป็นไปตามยถากรรมเธอก็ทำไม่ได้อีก
ผู้หญิงเราล้วนอยากมีงานแต่งงานในฝันด้วยกันทั้งนั้น แม้ภายใต้ความจริงมันอาจไม่ได้ดั่งใจร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตามที แต่เธอก็จะจัดงานแต่งงานของโอบกับลดาออกมาให้ดีที่สุด ใครบอกว่างานแต่งงานในสวนมันไม่โรแมนติก เธอนี่แหละจะทำให้เห็น…ลุย!
สถานที่จัดงานแต่งงานของโอบและลดานั้นค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง เพราะการร่วมแรงร่วมใจของทุกๆ คนในไร่ โดยว่าที่เจ้าบ่าวหาได้สนใจเช่นเคย ส่วนว่าที่เจ้าสาวก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เท่านั้นเอง
กระทั่งวันจัดงานแต่งงานก็มาถึง ปรียาเอาชุดที่โอบต้องใส่ไปให้พี่ชายในห้อง แต่พอมาถึงพี่ชายเธอกลับยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงเสียนี่
“พี่โอบ ตื่นได้แล้ว”
“จะรีบตื่นไปไหนอุ้ม นี่ก็ยังเช้าอยู่เลยอุ้ม” รู้ทั้งรู้ว่าต้องตื่นไปทำอะไร แต่โอบก็ยังเฉไฉไม่ยอมลุกจากเตียงง่ายๆ จนปรียานั้นต้องเข้ามาฉุดกระชากให้ลุกขึ้น
“ลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้วันแต่งงานของพี่กับลดานะ”
“ใครบอกว่าพี่ลืม พี่ไม่เคยใส่ใจมันเลยต่างหาก”
“ไม่ใส่ใจไม่ได้ พี่รับปากแม่ไว้แล้ว ต้องทำตามสิ” ปรียาเอ่ยถึงผู้เป็นแม่ นั่นทำให้ว่าที่เจ้าบ่าวถอนหายใจออกมาหนักๆ สีหน้าดูยู่ยี่ไม่สบอารมณ์แต่เช้า ยังดีหน่อยที่อาทิตย์นี้ปีใหม่บินไปทำงานที่ต่างประเทศ และเธอคงยุ่งจึงไม่ได้ติดต่อหาเขาบ่อยครั้งอย่างเคย ซึ่งมันก็ดี เพราะเขาตั้งใจปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วจะหาโอกาสเหมาะๆ บอกเธออีกที
“กลับกันถ้าเป็นอุ้ม อุ้มจะทำยังไงถ้ารู้ว่าต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก”
“อุ้มคงไม่ยอมหรอก”
“เห็นไหมว่าอุ้มยังไม่ยอม แล้วจะมาบังคับพี่ทำไมกัน” พอรู้ว่าน้องสาวอยู่ข้างตัวเอง โอบก็ได้ที
“แต่ถ้านั่นมันเป็นคำขอสุดท้ายของแม่…อุ้มยอม” คำพูดของปรียาทำเอาโอบถึงกับนั่งนิ่ง เพราะนั่นคือคำขอของบุพการีนี่แหละ โอบถึงจำต้องยอมรับ รวมทั้งไม่อยากให้ไร่โกโก้ที่เขาสร้างมาต้องตกไปอยู่ในมือของลดา ก่อนที่โอบจะอึ้งเมื่อได้ยินคำพูดอีกประโยคจากปรียา
“แล้วพี่โอบลองคิดกลับกันดูสิคะ เพราะลดาเองก็ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเหมือนกันนะ”
“นั่นเพราะเธอเห็นแก่มรดกของพี่น่ะสิ” แทนที่จะมองลดาในแง่ดี สุดท้ายโอบก็มองเธอในแง่ลบตามเคย
“พี่โอบอย่าใส่ร้ายลดา เพราะลดาเองก็ต้องแต่งงานกับพี่เพราะคำขอร้องของแม่เหมือนกันแหละ ลดาไม่ได้รักพี่โอบหรอก อย่าหลงตัวเอง”
“ใครบอกว่าลดาไม่ได้รักพี่” น้ำเสียงของชายหนุ่มรวมทั้งสีหน้าบ่งบอกถึงความมั่นอกมั่นใจจนปรียาหมั่นไส้
“โอ๊ย! ถึงให้รักมันก็เรื่องเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วนู่น ตอนนั้นลดายังเด็กเลยหลงรักพี่โอบได้ง่าย แต่ตอนนี้ลดาโตแล้ว รู้ว่าอะไรเป็นอะไร คงไม่เสียเวลามารักผู้ชายใจร้ายอย่างพี่โอบอีกหรอก หยุดคิดเข้าข้างตัวเองเสียที”
