บทที่ 8 บทที่ 8
“อุ้ม…นี่พี่นะ” เมื่อพูดไม่ออก คิดหาคำพูดตอบโต้ไม่ได้ โอบก็หยิบยกเรื่องความเป็นพี่มาอ้างทันที ซึ่งปรียามีหรือจะยอม
“นี่ก็น้องนะ ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วพี่โอบ แล้วก็อย่าลืมใส่ชุดที่อุ้มเตรียมมาให้ด้วย”
“อืม” น้ำเสียงเนือยๆ เอ่ยรับแบบขอไปที
“ใส่บาตรทำบุญเยอะๆ เผื่อตาจะได้สว่างมองเห็นว่าใครกันแน่ที่เห็นแก่สมบัติของพี่”
“พูดว่าอะไรนะอุ้ม”
“เปล่าค่ะ ไม่ได้พูดอะไร แล้วนี่พี่โอบบอกคุณปีใหม่เรื่องแต่งงานแล้วหรือยัง” ไหนๆ ก็พูดถึงบุคคลที่สามแล้ว ปรียาก็ขอถามถึงปีใหม่เสียหน่อย ไม่รู้ว่าป่านนี้จะรู้เรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วหรือยัง
“ยัง…พี่ตั้งใจจะบอกปีใหม่ตอนเธอกลับมาจากเดินแบบที่ปารีสแล้ว”
“ค่ะ…หวังว่าเธอจะเข้าใจและรอพี่ได้”
“แน่นอน พี่กับปีใหม่รักและเข้าใจกันที่สุด เธอต้องเข้าใจพี่อยู่แล้ว” โอบเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ
“เฮ้อ! คนบางคนนี่หลังเขาของจริงของแท้ กูเกิลเข้าไม่ถึงหรือไงกันนะ”
“บ่นอะไรอุ้ม”
“เปล่าค่ะ งั้นอุ้มไปช่วยลดาแต่งตัวก่อนนะคะ” ปรียาเอ่ยเสร็จก็เดินกลับออกไปจากห้องของพี่ชาย คิดแล้วก็ห่วงเรื่องการคบหาระหว่างโอบกับปีใหม่เสียจริง
ดีแค่ไหนที่เธอไหวตัวทันเลยไปคุยกับแม่เรื่องนี้ ไปๆ มาๆ แม่ถึงกับจ้างนักสืบเพื่อไปสืบประวัติของปีใหม่โดยเฉพาะ เงินสามารถซื้อข้อมูลที่อยากรู้ได้ทุกอย่างจริงๆ เพราะไม่ถึงเดือนเธอก็ได้ประวัติปีใหม่และครอบครัวมา ถ้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง เธอเองก็คงเคลิ้มไปกับคำพูดของโอบรวมถึงปีใหม่ไปแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัว เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง มีลูกกับสามีเก่าด้วยกัน แต่ให้พ่อแท้ๆ ของตัวเองเซ็นรับรองหลานว่าคือลูก จากนั้นก็เอาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำเข้าวงการบันเทิงไปเป็นนางแบบจนมีชื่อเสียงโด่งดัง นิสัยที่ใครๆ คุ้นเคยคือน่ารัก ยิ้มง่ายและจิตใจดี แต่ใครเลยจะรู้ว่าปีใหม่นั้นไม่เคยดีกับใครนอกเสียจากเงินทองสมบัติที่อีกฝ่ายมี คนในวงการเขารู้กันหมด เว้นเสียแต่ผู้ชายหลังเขาที่ปิดหูปิดตาอย่างพี่ชายเธอนี่แหละ ที่ไม่รู้อะไรกับเขาเลย
เรื่องอื่นนี่ฉลาดเป็นกรด แต่ทีเรื่องผู้หญิงกลับหัวอ่อนไร้ประสบการณ์ มันน่าให้ถูกหลอกจนหมดตัวนัก จะได้ตาสว่างเสียที คิดแล้วปรียาก็หงุดหงิด ก่อนจะสลัดอารมณ์นั้นทิ้งไป แล้วเปิดประตูเข้าห้องลดามาเพื่อช่วยแต่งหน้าทำผมและแต่งตัวให้เจ้าสาวของวันนี้สวยที่สุด
“สวยแล้วจ้ะ”
“ขอบใจมากนะอุ้ม”
“ยิ้มหน่อยสิเจ้าสาว”
“ยิ้มได้แค่นี้ล่ะ มากกว่านี้ไม่ไหวจริงๆ” นั่นเพราะลดายิ้มไม่ออกจริงๆ วันที่สำคัญในชีวิต แต่กลับเป็นวันที่เหมือนจะกล้ำกลืน การแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอเลยมันไม่ใช่เรื่องสนุกนักหรอก หวังว่าเธอจะอดทนได้ครบปี
“เอาน่า อย่างน้อยลดาก็ได้แต่งงานกับรักแรกเชียวนะ”
“ก็แค่รักแรกที่แสนจะไม่น่าจดจำ” ลดาหัวเราะแห้งๆ ออกมา ซึ่งชีวิตจริงมันไม่ได้น่าจดจำเหมือนในนิยายสักเท่าไหร่หรอก รักแรก จูบแรก สำหรับเธอมันไม่มีจริงทั้งนั้น
“ถามจริงๆ นะ ตอนนี้ลดาคิดยังไงกับพี่โอบ”
“เฉยชา…จนไม่ได้คิดเลย” พูดไปแล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ลดากำลังโกหกปรียาอยู่นั่นเอง เพราะเธอเฉยชาจนขนาดไม่ได้คิดอะไรกับโอบเลยก็ไม่ถูกเสียทีเดียว แค่คิดแต่ไม่ได้วาดฝันว่ามันต้องเป็นความจริงก็เท่านั้นเอง ใครจะลืมรักแรกของตัวเองได้ลง แม้มันจะน่าลืมมากก็เถอะ
“ไม่ได้รักหรือชอบสักนิดเลยเหรอ”
“ไม่เลย”
“นี่ตัดใจได้แล้วจริงๆ อ่ะ” ปรียาถามย้ำอีกครั้ง
“อื้อ…ตัดใจได้ตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ”
“อ้อ…วันที่ลดาไปสารภาพรักแล้วพี่โอบปฏิเสธมาใช่ไหม”
“ใช่…ไม่ได้แค่ปฏิเสธธรรมดายังทำเราเกือบตายด้วย ไม่เลิกรักก็บ้าแล้ว” ภาพในวันนั้นยังคงติดอยู่ในความคิดของลดามาจนถึงทุกวันนี้ วันที่เธอตัดสินใจสารภาพความในใจให้พ่อเลี้ยงโอบได้รับรู้ โดยเลือกวันดีเสียด้วย คือวันเกิดอายุครบสิบห้าปีของเธอเอง แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
หลังจากวันนั้นเธอก็ทำทุกทางเพื่อจะไปจากที่นี่ ตัดสินใจเข้าสอบชิงทุนเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ จนสำเร็จ จากนั้นก็มีโอกาสได้สอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศและเธอก็ทำได้ แม้เหตุการณ์ที่ว่านั้นจะผ่านมาหลายปี แต่บ่อยครั้งที่เธอมักจะฝันร้ายด้วยเรื่องเดิมๆ นั่นคือตอนที่เธอกำลังจมน้ำ
“พี่โอบใจร้ายมาก นอกจากไม่รับรักลดาแล้วยังย่ำยีความรู้สึกกันด้วยการเหยียบหัวใจกระดาษที่ลดาเขียนความในใจลงไปจนละเอียดคาเท้า มิหนำซ้ำยัง…”
“ยังผลักลดาตกน้ำตกจนเกือบจมน้ำตายอีก” ลดาต่อประโยคให้สมบูรณ์
“อื้อ…ตอนนั้นถ้าไม่ได้พี่ตุลมาช่วย ลดาคงแย่”
“ใช่…พี่ตุลคือฮีโร่ของลดา จริงสิตั้งแต่กลับมาลดายังไม่เห็นพี่ตุลเลย” พอเอ่ยถึงฮีโร่ ลดาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ อันที่จริงเธอสอดส่ายสายตามองหาตุลตั้งแต่กลับมาที่นี่แล้ว แต่กลับไม่พบ
“อ้อ…พี่ตุลไปทำงานที่กรุงเทพ”
“อ้าว! ทำไมไปทำงานที่กรุงเทพเสียแล้วล่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกัน จู่ๆ ก็บอกจะไปทำงานที่กรุงเทพ พออีกวันก็ไปเลย นี่ไปได้ครบปีแล้วมั้ง” น้ำเสียงของปรียาดูอ่อนลง นั่นเพราะเธอเองก็มีรักแรกที่ไม่สมหวังเช่นกัน
