บทที่ 90 บทที่ 90

90

“ลูกแม่” เสียงของเธอสั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เด็กชายหันมามอง ก่อนยิ้มกว้าง

“มะ...แม่ เหมียว เหมียว”

“ลูกตามแมวไปครับ โชคดีที่ไม่ได้ไปไกลมาก”

“แม่ขอโทษนะครับที่ละสายตาไปจากลูก แม่ขอโทษ” ลดาก้มลงหอมหน้าผากลูกชายซ้ำๆ เธอเองก็รู้สึกผิดที่ปล่อยให้ภาคย์คลาดสายตาจนเกือบเกิดอันตราย

“อย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ