บทที่ 15 ชิงชิงไม่ใช่ของเหลือเดนใคร

บทที่ 15

ชิงชิงไม่ใช่ของเหลือเดนใคร

“เข้าใจเอาผมมาเป็นโล่กำบังนะ” มู่ยวี่เฉินเอ่ยเย้า

“แค่ยืมชื่อเล็กน้อยเอง พี่เฉินใจดีคงเห็นใจและสงสารลูกนกตาดำๆ พลัดถิ่นคนนี้นะ” หลิวชิงเย่วทำตาปริบๆ ใส่ท่าทางน่าสงสาร

“ยืมนะได้ แต่ดอกเบี้ยแพงนะบอกไว้ก่อน”

ยวี่เฉินทิ้งมาดขรึมลง นึกอยากหยอกล้อหญิงสาวตรงหน้าขึ้นม...