บทที่ 1 1
อึดอัด... หายใจไม่ออก...
นั่นคือความรู้สึกแรกที่พุ่งชนโสตประสาทของเซี่ยชิงหรัน ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาบริเวณลำคอ ราวกับมีคีมเหล็กกล้าร้อนระอุบีบรัดหลอดลมของเธอเอาไว้แน่นจนอากาศไม่สามารถผ่านเข้าไปได้แม้แต่เฮือกเดียว สมองของเธอเริ่มขาวโพลน สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดสั่งให้เปลือกตาที่หนักอึ้งเบิกโพลงขึ้นอย่างฉับพลัน
ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องพักสุดหรูในคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองที่เธอคุ้นเคย แต่กลับเป็นหลังคามุงจากที่เต็มไปด้วยหยากไย่และคราบน้ำฝนที่รั่วซึม กลิ่นดินโคลนอับชื้นผสมกับกลิ่นแป้งราคาถูกลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันแสนซอมซ่อ แต่เป็นใบหน้าของบุรุษที่อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่ถึงคืบ!
ชายหนุ่มตรงหน้ามีโครงหน้าคมสันหล่อเหลาราวกับรูปสลัก แต่กลับถูกบดบังด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ แข็งกร้าว และเย็นเยียบราวกับก้นบึ้งของขุมนรก สันกรามของเขานูนเด่นจากการขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาหยาบกร้านราวกับกระดาษทรายของเขากำลังบีบรัดลำคอของเธออยู่ ออกแรงกดลึกลงไปทุกขณะราวกับตั้งใจจะหักคอเธอให้แหลกคามือ
"เอาเงินไปไว้ที่ไหน"
น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ มันไม่ได้ดังจนแสบแก้วหู แต่มันแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
เซี่ยชิงหรันพยายามอ้าปากเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด แต่สิ่งที่หลุดรอดออกมามีเพียงเสียงค่อกแค่กในลำคอ มือเรียวเล็กของเธอยกขึ้นตะเกียกตะกายจิกทึ้งลงบนท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ราวกับความเจ็บปวดแค่นี้ไม่อาจเทียบได้กับความแค้นที่สุมอยู่ในอกเขา
ในชั่วขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบ ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก
ปี 1980 หมู่บ้านชนบทอันห่างไกลในมณฑลทางตอนใต้...
ร่างที่เธออาศัยอยู่นี้มีชื่อเดียวกันกับเธอ เซี่ยชิงหรัน หญิงสาวหน้าตาดีแต่จิตใจคับแคบและเกียจคร้าน ส่วนชายที่กำลังจะฆ่าเธอตรงหน้านี้คือ ฟ่านเหวินเจี๋ย สามีของร่างนี้ เขาเป็นชายหนุ่มที่มีอดีตลึกลับ ปัจจุบันเป็นผู้มีอิทธิพลในตลาดมืดของอำเภอที่ชาวบ้านต่างหวาดกลัวและเรียกขานว่าอันธพาล
และสิ่งที่นำพาความตายมาสู่ร่างนี้ก็คือ เมื่อเช้านี้ฟ่านเหวินเจี๋ยทิ้งเงินจำนวนยี่สิบหยวนซึ่งถือเป็นเงินก้อนใหญ่ในยุคนี้เอาไว้ให้เซี่ยชิงหรัน เพื่อให้เธอพาฟ่านเสี่ยวตง หลานชายวัยสี่ขวบที่กำพร้าพ่อแม่และเขาเลี้ยงดูเปรียบเสมือนลูกแท้ๆ ไปหาหมอที่สุขศาลาในตำบล เนื่องจากเด็กน้อยมีไข้สูงจนชัก
แต่เซี่ยชิงหรันคนเดิมกลับหน้ามืดตามัว นำเงินต่อชีวิตของเด็กน้อยไปซื้อลิปสติกสินค้านำเข้าหนีภาษีจากพ่อค้าเร่ในหมู่บ้านจนหมดเกลี้ยง ปล่อยให้ฟ่านเสี่ยวตงนอนจับไข้หนาวสั่นอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ตลอดทั้งวัน
เมื่อฟ่านเหวินเจี๋ยกลับมาเห็นสภาพลูกชายบุญธรรมที่นอนหายใจรวยริน ขณะที่ภรรยาของตนนั่งทาปากสีแดงสดส่องกระจกบานเก่าๆ อย่างสบายใจ เส้นความอดทนของเขาก็ขาดผึง เขาพุ่งเข้าบีบคอเธอโดยไม่ลังเล และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เซี่ยชิงหรันคนเดิมช็อกตายคามือเขา เปิดทางให้วิญญาณนักเจรจาธุรกิจระดับอินเตอร์จากปี 2026 อย่างเธอเข้ามาสวมรอยแทน!
บัดซบ! นี่มันพล็อตนิยายทะลุมิติที่เธอเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนก่อนชัดๆ และเธอดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของภรรยาตัวร้ายที่ต้องตายตั้งแต่บทแรก!
"ฉันถาม... ว่าเงินอยู่ไหน!" ฟ่านเหวินเจี๋ยตะคอกเสียงลอดไรฟัน แรงบีบที่ลำคอเพิ่มขึ้นจนเซี่ยชิงหรันเริ่มเห็นดาวระยิบระยับตรงหน้า
ในฐานะนักเจรจาธุรกิจที่เคยเผชิญหน้ากับมาเฟียข้ามชาติมาแล้ว เซี่ยชิงหรันรู้ดีว่าการดิ้นรนด้วยกำลังกับผู้ชายที่มีสรีระต่างกันราวฟ้ากับเหวคือความโง่เขลา เธอต้องใช้สมอง ไม่ใช่กำลัง!
เธอฝืนลืมตาขึ้น สบประสานกับดวงตาดุดันของฟ่านเหวินเจี๋ยโดยไม่หลบเลี่ยง แทนที่จะแสดงความหวาดกลัวลานลานเหมือนร่างเดิม นัยน์ตาของเซี่ยชิงหรันคนใหม่กลับนิ่งสงบ แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้อีกฝ่ายเผลอชะงักไปเสี้ยววินาที
เธอเลิกจิกทึ้งแขนเขา เปลี่ยนเป็นใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะเบาๆ ที่หลังมือของเขา เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอยอมแพ้ และต้องการเจรจา
ฟ่านเหวินเจี๋ยหรี่ตาลงอย่างระแวง แต่ก็ยอมคลายแรงบีบลงเล็กน้อย เพียงพอให้เธอสูดอากาศเข้าไปได้หนึ่งอึกใหญ่
"แค่กๆ..." เซี่ยชิงหรันไออย่างรุนแรง ลำคอแสบร้อนราวกับถูกไฟลวก เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเค้นเสียงแหบพร่าออกมาให้ชัดเจนที่สุด
"คุณ... ฆ่าฉันได้ ฟ่านเหวินเจี๋ย... แต่คุณคิดบ้างไหม... ว่าถ้าฉันตาย เสี่ยวตงจะเป็นยังไง"
ประโยคสั้นๆ ที่พุ่งตรงเข้าจุดตาย ฟ่านเหวินเจี๋ยชะงักงัน นัยน์ตาสีดำสนิทวูบไหวไปด้วยความสับสน
"หุบปาก! เธอไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อเขา ผู้หญิงสารเลวอย่างเธอสมควรตายไปซะ!" เขาขบกรามแน่นเตรียมจะออกแรงบีบอีกครั้ง
