บทที่ 11 11 - ทะลุมิติมาเป็นเมียตัวร้ายธงแดงในนิยายยุค80

ตลาดมืด

ผู้คนจำนวนมากสวมเสื้อผ้าสีทึมๆเดินเบียดเสียดกันอยู่ในตรอกแคบๆที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา พ่อค้าแม่ค้าต่างปูผ้าพลาสติกวางขายสินค้าหายากสารพัดชนิด ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ที่ไม่มีคูปองก็ซื้อได้ ธัญพืชชั้นดี ผ้าแพรพรรณ หรือแม้แต่นาฬิกาข้อมือจากต่างประเทศ ทุกคนต่างพูดคุยเจรจาซื้อขายกันด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบและสายตาที่ระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา

เซี่ยชิงหรันสูดลมหายใจเข้าลึก กระชับตะกร้าไม้ไผ่ในมือแน่น เธอก้าวเดินเข้าไปในดงผู้คนอย่างระมัดระวัง สายตากวาดมองหาทำเลที่เหมาะสมสำหรับการเปิดตัวสินค้าของเธอ

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านตรอกเล็กๆที่เชื่อมไปยังอีกฝั่งของตลาด เสียงร้องโหยหวนของชายคนหนึ่งก็ดังแว่วมากระทบโสตประสาท

"อ๊าก! ไว้ชีวิตด้วยลูกพี่ฟ่าน! ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่กล้าเอาของปลอมมาหลอกขายในถิ่นของลูกพี่อีกแล้ว!"

ชื่อที่คุ้นหูทำให้ฝีเท้าของเซี่ยชิงหรันชะงักกึก สัญชาตญาณบางอย่างสั่งให้เธอขยับตัวหลบเข้าไปหลังกองลังไม้เก่าๆที่ซ้อนกันอยู่ริมกำแพง เธอกลั้นหายใจและค่อยๆชะโงกหน้าออกไปมองดูเหตุการณ์ในตรอกนั้น

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบและเต้นรัวแรงด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมสี่ห้าคน เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทที่ขับเน้นให้เห็นช่วงไหล่กว้างและมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใน เส้นผมสีดำขลับปรกหน้าผากเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปกำลังคาบบุหรี่ที่เพิ่งจุดไฟ ควันสีเทาลอยกรุ่นบดบังใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

ฟ่านเหวินเจี๋ย!

สามีที่ดูยากจนและยอมทนทำงานหนักในหมู่บ้านของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นราชสีห์ผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังเปล่งประกายความอันตรายออกมาจนน่าขนลุก

แทบเท้าของเขามีชายวัยกลางคนร่างผอมโซนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นดินที่เปียกชื้น ใบหน้าของชายคนนั้นปูดบวมและมีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก สองมือพยายามยกขึ้นไหว้ปะหลกๆเพื่อขอความเมตตา

ฟ่านเหวินเจี๋ยปรายตามองชายบนพื้นด้วยแววตาสมเพชและว่างเปล่า นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย เขายกเท้าที่สวมรองเท้าหนังหุ้มข้อขึ้นเหยียบลงบนมือของชายคนนั้นอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วง

"อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดกระดูกแทบแตกดังระงมไปทั่วตรอก

"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่ากฎของตลาดมืดที่นี่คืออะไร" น้ำเสียงของฟ่านเหวินเจี๋ยแหบพร่าและราบเรียบ แต่มันกลับก้องกังวานและสร้างความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ "ใครก็ตามที่เอาของปลอมมาหลอกลวงชาวบ้านในถิ่นของฉัน มันผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยมือที่มันใช้ทำมาหากิน"

เขาออกแรงขยี้ฝ่าเท้าลงไปอีกจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ ชายบนพื้นดิ้นทุรนทุรายจนแทบจะขาดใจตาย

เซี่ยชิงหรันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง นี่คือธงแดงของแท้! ความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของฟ่านเหวินเจี๋ยในเวลานี้แตกต่างจากตอนที่เขาบีบคอเธอเมื่อคืนอย่างลิบลับ เมื่อคืนเขายังมีความลังเลเพราะฟ่านเสี่ยวตง แต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือมาเฟียที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทางโดยไม่กะพริบตา

ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆในใจของเธอกลับปฏิเสธไม่ได้ว่าท่วงท่าที่ดุดันและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขามันช่างมีเสน่ห์และดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ราวกับเปลวไฟสีดำที่หลอกล่อให้แมลงเม่าบินเข้าไปหาความตาย

"จัดการมันซะ อย่าให้มันโผล่หน้ามาที่นี่อีก" ฟ่านเหวินเจี๋ยถอนเท้าออก หมุนตัวหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

เซี่ยชิงหรันรู้ตัวว่าหากเธอยังมัวแต่ยืนตะลึงอยู่ตรงนี้ เธออาจจะถูกลูกน้องของเขาจับได้ หญิงสาวรีบหดคอถอยกลับมา พิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงอิฐเย็นเฉียบ รอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์เดินห่างออกไปจนลับตา เธอถึงกล้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เป้าหมายของเธอในวันนี้คือการหาเงิน ไม่ใช่การมาแอบดูสามีตัวเองทำร้ายคน!

เซี่ยชิงหรันปรับอารมณ์ให้กลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง เธอเดินลัดเลาะไปยังอีกโซนหนึ่งของตลาดมืด ซึ่งเป็นบริเวณที่มีผู้หญิงแต่งตัวดีสวมเสื้อผ้าเนื้อดีและสวมรองเท้าหนังเดินเลือกซื้อของอยู่ประปราย โซนนี้สินค้าราคาแพงและผู้คนดูมีฐานะมากกว่า