บทที่ 13 13
ผู้หญิงที่มุงดูอยู่เห็นสรรพคุณที่ประจักษ์แก่สายตาก็พากันแย่งชิงตลับกระเบื้องเคลือบราวกับแร้งทึ้งซาก เซี่ยชิงหรันรับเงินและหยิบตลับครีมออกจากตะกร้าส่งให้ลูกค้ามือเป็นระวิง เพียงเวลาไม่ถึงสิบนาที ครีมบำรุงผิวทั้งสิบตลับก็ถูกขายจนเกลี้ยงกระเป๋า!
เงินสามสิบหยวนปึกหนาถูกกำไว้ในมือของเซี่ยชิงหรัน หัวใจของเธอพองโตด้วยความภาคภูมิใจ ภารกิจแรกสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม เธอหาเงินมาคืนฟ่านเหวินเจี๋ยได้แล้วยี่สิบหยวน แถมยังมีเงินเหลือเก็บอีกสิบหยวนด้วย!
แต่ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตานับเงินด้วยความดีใจนั้นเอง ร่างกายของเธอกลับรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมาหา คล้ายกับมีสัตว์ร้ายกำลังจ้องตะครุบเหยื่ออยู่เบื้องหลัง
เซี่ยชิงหรันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ทะลุผ่านช่องว่างระหว่างกลุ่มผู้หญิงที่กำลังชื่นชมครีมบำรุงผิว ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ชายร่างสูงใหญ่ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำกำลังยืนสูบบุหรี่พิงกำแพงอิฐ นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบของฟ่านเหวินเจี๋ยกำลังจับจ้องมองตรงมาที่จุดที่เธอยืนอยู่!
หัวใจของเซี่ยชิงหรันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขามองเห็นเธอหรือเปล่า!
ฟ่านเหวินเจี๋ยหรี่ตาลง เขากำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยในโซนนี้ จมูกที่ไวต่อกลิ่นของเขาได้กลิ่นหอมประหลาดที่คุ้นเคย กลิ่นหอมละมุนที่เหมือนกับกลิ่นบนตัวของเซี่ยชิงหรันเมื่อเช้านี้ลอยมาเตะจมูก เมื่อเขามองตามกลิ่นมา เขาก็เห็นกลุ่มผู้หญิงกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง และท่ามกลางกลุ่มคนนั้น มีเงาร่างบอบบางในชุดสีเทาซอมซ่อที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด
สัญชาตญาณความระแวงและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของในตัวเขาทำงานอย่างรุนแรง ฟ่านเหวินเจี๋ยทิ้งบุหรี่ลงบนพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้จนดับ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆตรงดิ่งเข้ามาหากลุ่มผู้หญิงนั้นทันที
"หลบไป!" น้ำเสียงตวาดกร้าวของมาเฟียหนุ่มทำเอาเหล่าคุณนายสะดุ้งสุดตัวและรีบแหวกทางให้เขาเดินผ่านเข้าไปอย่างหวาดผวา
ฟ่านเหวินเจี๋ยสาวเท้าเข้ามาจนถึงจุดศูนย์กลางของวงล้อม ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและรอยเท้าเล็กๆบนพื้นดินเหนียว หญิงสาวในชุดสีเทาคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับภูตผี
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเกรี้ยวกราด จมูกสูดดมกลิ่นหอมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ กลิ่นนี้... เป็นกลิ่นของเซี่ยชิงหรันไม่ผิดแน่ ผู้หญิงแพศยาคนนั้นกล้าแอบตามเขามาที่ตลาดมืดอย่างนั้นหรือ! นางมาทำอะไรที่นี่ มาขายของ? หรือว่า... มาหาชายชู้!
ความคิดที่ว่าเซี่ยชิงหรันอาจจะแอบมาพบกับผู้ชายคนอื่นในถิ่นของเขาทำให้เส้นความอดทนของฟ่านเหวินเจี๋ยขาดสะบั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงอย่างรุนแรง มือหนากำหมัดแน่นจนข้อขาวปูดโปน
"ลูกพี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ" ลูกน้องคนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถามเมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของผู้เป็นนาย
"สั่งคนของเราปิดทางเข้าออกตลาดมืดทุกจุด!" ฟ่านเหวินเจี๋ยตวาดลั่นเสียงดังก้อง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องก้าวถอยหลัง "ค้นหาผู้หญิงสวมชุดสีเทาที่ตัวเปื้อนขี้เถ้า ถ้าเจอตัว... ลากคอมันมาหาฉันเดี๋ยวนี้!"
ทางด้านเซี่ยชิงหรันที่อาศัยจังหวะชุลมุนมุดลอดใต้แผงขายผ้าหนีออกมาได้หวุดหวิด เธอกำลังวิ่งหน้าตั้งฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังทางออกของซอยตัน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงตวาดสั่งการของฟ่านเหวินเจี๋ยที่ดังแว่วตามหลังมาทำให้เธอต้องสับเท้าวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม
ผู้ชายคนนั้นประสาทสัมผัสไวดุจสุนัขล่าเนื้อ! แค่กลิ่นและแผ่นหลังแวบเดียวเขาก็จับผิดเธอได้แล้ว ขืนถูกเขาจับได้ว่าเธอมาแอบขายของในตลาดมืดแถมยังปลอมตัวมาอีก มีหวังเขาได้บีบคอเธอตายจริงๆแน่!
เซี่ยชิงหรันวิ่งกระหืดกระหอบจนมาถึงปากซอยทางเข้าตลาดมืด เธอหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นร่มเงาของรถแทรกเตอร์คันเดิมที่กำลังจะออกตัวพอดี หญิงสาวไม่รอช้า รีบพุ่งตัวกระโดดขึ้นไปนั่งปะปนกับชาวบ้านบนกระบะหลังทันที
รถแทรกเตอร์กระชากตัวพุ่งออกไปสู่ถนนใหญ่ ทิ้งห่างจากตรอกอันตรายนั้นไปเรื่อยๆ เซี่ยชิงหรันเอนหลังพิงลูกกรงเหล็ก หอบหายใจแฮกๆพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเองเพื่อปลอบประโลมหัวใจที่ยังคงเต้นระรัว
รอดตายไปได้อีกหนึ่งวัน!
เธอก้มมองเงินสามสิบหยวนในมือ รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนริมฝีปากที่แห้งผาก กลับไปถึงบ้านคืนนี้ เธอจะเอาเงินปึกนี้ฟาดหน้าสามีธงแดงของเธอให้หน้าหงายไปเลย คอยดูเถอะฟ่านเหวินเจี๋ย!
