บทที่ 7 7
เซี่ยชิงหรันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าวิกฤตครั้งนี้จะผ่านพ้นไปได้ชั่วคราว แต่เธอก็รู้ดีว่าฟ่านเหวินเจี๋ยยังไม่ปักใจเชื่อเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ ผู้ชายคนนี้คือหมาป่าเดียวดายที่ระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา เขาไม่มีทางไว้ใจใครง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่เคยทำร้ายดวงใจของเขาอย่างเซี่ยชิงหรันคนเดิมด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้
หมอเฉินเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว จึงกระแอมเบาๆ ขัดจังหวะ "เอาล่ะๆ ในเมื่อเด็กมันไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็ขอตัวกลับก่อนล่ะนะ แก่ปูนนี้แล้วให้มาตากฝนวิ่งรอกไปมา เดี๋ยวพาลจะไข้จับไปอีกคน"
"ขอบคุณมากครับหมอเฉิน รบกวนคุณลุงแล้ว" ฟ่านเหวินเจี๋ยหันไปค้อมศีรษะให้หมอชราด้วยความเคารพ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบธนบัตรใบละหนึ่งหยวนออกมาสองใบยัดใส่มือหมอเฉิน "นี่เป็นค่าเสียเวลาครับ"
หมอเฉินรับเงินมาด้วยความเต็มใจ ก่อนจะเดินกางร่มกระดาษน้ำมันออกไปจากบ้าน ทิ้งให้คนทั้งสามอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
ฟ่านเหวินเจี๋ยหันกลับมามองเซี่ยชิงหรัน สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจเดิม
"พรุ่งนี้เช้า เก็บข้าวของของเธอซะ" เขาพูดเสียงเรียบแตะเด็ดขาด
เซี่ยชิงหรันชะงัก "คุณหมายความว่ายังไง"
"เราจะไปจดทะเบียนหย่ากันที่ที่ว่าการอำเภอ" ฟ่านเหวินเจี๋ยประกาศกร้าว "ฉันจะให้เงินเธอห้าสิบหยวนเป็นค่าตั้งตัว หลังจากนั้นเธอจะไปตายที่ไหนก็ไป อย่ากลับมาให้ฉันและเสี่ยวตงเห็นหน้าอีก"
เซี่ยชิงหรันเบิกตากว้าง ห้าสิบหยวน! เงินจำนวนนี้ในยุค 80 ถือว่ามหาศาลมากพอที่จะตั้งตัวใหม่ได้สบายๆ แต่ปัญหาคือ... เธอไม่มีที่ไป! บ้านเดิมของร่างนี้ก็มีแต่พวกปลิงดูดเลือดที่จ้องจะขายเธอแลกเงิน ถ้าเธอกลับไปที่นั่น คงถูกจับคลุมถุงชนให้ตาแก่ตัณหากลับที่ไหนสักแห่งแน่ๆ
และที่สำคัญกว่านั้น ถ้าเธอหย่ากับฟ่านเหวินเจี๋ย เธอจะเอาแต้มบุญจากไหนมาเข้าระบบห้างสรรพสินค้า! ระบบนี้เชื่อมต่อกับความรู้สึกและการกระทำของเธอที่มีต่อเขาและเสี่ยวตง ถ้าเธอแยกทางกับพวกเขา ระบบนี้ก็คงไร้ประโยชน์
"ฉันไม่หย่า!" เซี่ยชิงหรันสวนกลับทันควัน
ฟ่านเหวินเจี๋ยหรี่ตาลงรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง "เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยเหรอ ในเมื่อเธอเองก็เกลียดฉัน เกลียดเสี่ยวตง เกลียดบ้านซอมซ่อหลังนี้ เธออยากจะออกไปจากขุมนรกนี้ใจแทบขาดไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ฉันกำลังเปิดประตูให้เธอเดินออกไปแล้ว ทำไมถึงไม่ไป"
"เพราะฉันรู้ว่าถ้าฉันออกไป ชีวิตฉันจะยิ่งตกนรกกว่านี้ไง!" เซี่ยชิงหรันตอบเสียงแข็ง "คุณคิดว่าครอบครัวของฉันจะต้อนรับฉันกลับไปดีๆ งั้นเหรอ พวกเขาคงรีบหาทางขายฉันให้คนอื่นเพื่อเอาสินสอดแน่ๆ ฉันไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น!"
"นั่นมันเรื่องของเธอ" ฟ่านเหวินเจี๋ยตอบอย่างไร้เยื่อใย "ฉันหมดความอดทนกับผู้หญิงแพศยาอย่างเธอแล้ว ถ้าเธอไม่ยอมไปดีๆ ฉันก็มีวิธีทำให้เธอต้องไปเอง... แบบที่เธออาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับไป"
คำขู่ของเขาไม่ได้ทำให้เซี่ยชิงหรันกลัว แต่กลับทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ
"คุณขู่ฉันไม่ได้หรอกฟ่านเหวินเจี๋ย" เธอยืดตัวขึ้น เผชิญหน้ากับเขาด้วยความท้าทาย "ถ้าคุณฆ่าฉัน ตำรวจก็ต้องตามจับคุณ แล้วเสี่ยวตงล่ะ คุณอยากให้เขากลายเป็นเด็กกำพร้าจริงๆ เหรอ"
"ฉันไม่จำเป็นต้องลงมือเอง" เขาแสยะยิ้มเย็น "ในตลาดมืด... มีคนรับจ้างทำเรื่องสกปรกพวกนี้เยอะแยะ แค่จ่ายเงินนิดหน่อย เธอก็จะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย"
เซี่ยชิงหรันรู้ดีว่าเขาพูดจริง มาเฟียตลาดมืดอย่างเขามีอิทธิพลมากพอที่จะทำเรื่องแบบนั้นได้สบายๆ เธอต้องหาข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้
"เอาล่ะ เรามาทำข้อตกลงกัน" เธอยกมือขึ้นเป็นเชิงสงบศึก "ให้เวลาฉันเจ็ดวัน"
ฟ่านเหวินเจี๋ยขมวดคิ้ว "เจ็ดวัน?"
"ใช่ เจ็ดวัน" เซี่ยชิงหรันพยักหน้า "ในเจ็ดวันนี้ ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันจะดูแลเสี่ยวตงอย่างดี จะทำอาหารให้พวกคุณกิน จะทำความสะอาดบ้าน จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้คุณอีก ถ้าครบเจ็ดวันแล้วคุณยังยืนยันที่จะหย่า... ฉันจะเซ็นใบหย่าให้คุณแต่โดยดี และจะไม่เรียกร้องเงินจากคุณแม้แต่แดงเดียว"
ฟ่านเหวินเจี๋ยจ้องหน้าเธออย่างค้นหา ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรกันแน่ เจ็ดวัน... เวลาแค่นี้จะเปลี่ยนสันดานคนได้ยังไง แต่ข้อเสนอของเธอก็น่าสนใจไม่น้อย ถ้าเขาสามารถสลัดผู้หญิงคนนี้ทิ้งไปได้โดยไม่ต้องเสียเงินห้าสิบหยวน มันก็คุ้มค่าที่จะรอ
"ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ" เขาถามอย่างระแวง
"เพราะคุณไม่มีอะไรจะเสีย" เซี่ยชิงหรันยิ้มมุมปาก "ถ้าฉันทำไม่ได้ คุณก็แค่หย่ากับฉันตามแผนเดิม แต่ถ้าฉันทำได้... คุณก็จะได้ภรรยาที่ดี และเสี่ยวตงก็จะได้แม่ที่ดีไงล่ะ"
คำว่าแม่ที่ดี ทำให้ฟ่านเหวินเจี๋ยชะงักไปชั่วครู่ เขามองไปที่ลูกชายตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ในใจลึกๆ เขาก็หวังอยากให้เสี่ยวตงได้รับความรักจากแม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ แม้เขาจะรู้ดีว่าความหวังนั้นมันริบหรี่เพียงใดก็ตาม
"ได้..." ในที่สุดเขาก็พยักหน้าตกลง "เจ็ดวัน ถ้าภายในเจ็ดวันนี้เธอทำอะไรบ้าๆ อีกล่ะก็... ฉันจะไม่รอให้ครบกำหนดแน่"
"ตกลง" เซี่ยชิงหรันยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สดใสและมั่นใจนั้นทำให้ฟ่านเหวินเจี๋ยเผลอมองค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรีบสลัดความรู้สึกประหลาดนั้นทิ้งไป
"แต่มีข้อแม้..." ฟ่านเหวินเจี๋ยพูดเสียงเข้ม "ในเจ็ดวันนี้ เธอต้องหาเงินมาคืนฉันยี่สิบหยวน... เงินที่เธออ้างว่าเอาไปซื้อยาและอาหารให้เสี่ยวตง"
เซี่ยชิงหรันอ้าปากค้าง ยี่สิบหยวน! ในยุคที่ค่าแรงขั้นต่ำวันละไม่กี่เหมา เธอจะไปหาเงินจำนวนนั้นมาจากไหนในเวลาแค่เจ็ดวัน!
"ถ้าเธอทำไม่ได้... ก็เตรียมตัวไสหัวออกไปจากบ้านฉันได้เลย" เขาแสยะยิ้มเยาะเย้ย ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งให้เซี่ยชิงหรันยืนเคว้งอยู่กลางห้องครัว
เจ็ดวัน... ยี่สิบหยวน...
เซี่ยชิงหรันกำหมัดแน่น ภารกิจแรกในโลกใหม่นี้ช่างท้าทายเสียจริง แต่นักเจรจาระดับโลกอย่างเธอไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ เธอจะต้องหาเงินยี่สิบหยวนมาฟาดหน้ามาเฟียธงแดงคนนี้ให้ได้!
